Bona Shehu - poezi
Moderator 
ME TY DUA TE DEHEM SONTE
Eja të dehemi sonte, pa pyetur arsyen,
pa i numëruar mëkatet që na digjen në gjak,
le t’i lëmë mendimet jashtë kësaj nate,
se dashuria s’ka nevojë për shpjegim aspak.
Eja të dehemi sonte me frymë e lëkurë,
me duar që dridhen nga etja për zjarr,
le të mësojmë trupat tanë përmendësh,
si vargje të fshehta që s’duan fjalë.
Eja të dehemi sonte me puthje të gjata,
që s’kanë fillim e s’kanë as fund,
le të humbasim në njëri-tjetrin,
si dy yje që digjen në të njëjtin qiell të errët.
Eja të dehemi sonte me mall të vjetër,
me mungesat që na kanë bërë më të fortë,
le t’i shërojmë plagët me përqafim,
se dashuria di të jetë ilaç dhe mëkat njëkohësisht.
Eja të dehemi sonte në heshtje të zhurmshme,
ku zemrat flasin më fort se çdo fjalë,
ku çdo frymë është rrëfim i ndaluar,
dhe çdo prekje – një betim i ri.
Eja të dehemi sonte, vetëm ti dhe unë,
pa kohë, pa frikë, pa kthim mbrapa,
le të na gjejë mëngjesi të lodhur,
por të dashuruar deri në humbje.
Eja…
se në këtë botë të ftohtë,
vetëm pranë teje dua të digjem,
dhe vetëm me ty dua të dehem sonte.
...............................................................
UN VIJ NGA NJË FAMILJE E NDERSHME
Unë vij nga një familje e ndershme,
jo e ç’thurur, jo e dobët,
jo e shitur për fjalë bosh.
Zemrat e tyre kanë rrahur me dinjitet,
duart e tyre kanë punuar pa u lodhur,
syri i tyre ka parë të vërtetën,
dhe kurrë nuk është larguar nga ajo.
Ne nuk njohim hile, as zili,
as mashtrim të fshehtë.
Çdo gjest i pastër, çdo fjalë e drejtë,
është gur i çmuar që kemi trashëguar.
Kam mësuar të ngrihem kur të tjerët bien,
të flas kur heshtja bëhet e padrejtë,
të qëndroj kur era e botës do të më përkulë.
Unë nuk jam frikacak,
as nuk rri në hije të gënjeshtrës,
sepse shpirtin e kam të ndërtuar nga nderi i tyre,
dhe ai shpirt nuk thyhet.
Mos e ngatërroni qetësinë tonë me dobësi,
sepse kur e mira nuk vlerësohet,
kur fjalët e drejta shuhen,
ne di të largohemi, të largojmë çdo hije të ligë.
Çdo varg i kësaj historie,
çdo frymë që ka kaluar në trupat tanë,
është rrënjë e fortë që nuk mund të pritet,
është flakë që nuk shuhet,
është krenari që nuk blihet,
është nder që qëndron mbi çdo hile dhe mashtrim.
Ne kemi mësuar se jeta nuk të fal,
por as nuk të ndëshkon kur ecën drejt.
Dhe unë ec përpara me këtë forcë,
me këtë shpirt që dridhet vetëm nga e vërteta,
me këtë nder që nuk shembet.
Unë vij nga një familje e ndershme,
dhe ky nuk është vetëm një fjalë,
është një betim, një shpirt, një rrënjë e paluhatshme.
Një zjarr që ndizet, një gur që qëndron,
një emër që nuk turpërohet kurrë.
Unë jam fryt i tyre, dhe çdo hap që hedh në këtë botë,
mbart me vete një histori të fortë,
të pastër, të pakapërcyeshme.
Unë nuk jam rastësi, as frymë bosh,
jam krenari e lindur, jam nder i gjallë,
jam zëri që nuk mund të heshtë.
