Letër e hapur të gjithë Poetëve, nga NilavroNill Shoovro
Moderator 
Letër e hapur të gjithë Poetëve, nga NilavroNill Shoovro Përgatiti: Irma Kurti
A ka ndonjë rëndësi të jesh gjallë sot? Sot, shumë njerëz të pafajshëm do të vriten në zonat e luftës, shumë të tjerë kanë humbur tashmë jetën e çmuar, pavarësisht se sa i fortë dhe i skajshëm ishte besimi i tyre në Zotin e Plotfuqishëm!
Njerëzimi nuk lulëzon nga dashuria dhe dhembshuria, por nga përparimi teknologjik i makinave vrasëse me fuqi vdekjeprurëse dhe brutale.
Njerëzimi nuk mund të shpëtojë njerëz të pafajshëm, por mund të dëshmojë masakra gjenocidale pa ndjerë turp apo keqardhje. Njerëzimi rrallë mban përgjegjësinë për të mbështetur paqen dhe prosperitetin, por më shpesh mbetet bashkëfajtor në krimin kundër njerëzimit.
Po ky nuk është një supozim. Është fakt themelor, e vërteta praktike se ne, duke punuar me fjalë dhe emocione, shkrimtarë dhe poetë njësoj, kemi dështuar në mënyrë të konsiderueshme. Ne kemi dështuar të promovojmë dashurinë dhe dhembshurinë. Ne kemi dështuar të zgjojmë një ndjenjë të vërtetë të njerëzimit, dinjitetin e domosdoshëm të të qenit njeri. Ne kemi dështuar të përhapim harmoninë dhe empatinë. Fjalët tona nuk sollën asnjë ndryshim, nuk e mposhtën fuqinë e bombave bërthamore, raketave hipersonike apo transportuesve vdekjeprurës të avionëve. Fjalët tona nuk i rezistuan lakmisë së ndërmjetësve të pushtetit në të gjithë globin. Ne, duke punuar me fjalë dhe emocione, mbetëm shumë naivë për të parë paaftësinë tonë, cenueshmërinë tonë, dobësitë tona! Mbetëm shumë të parëndësishëm për të sjellë ndonjë ndryshim rrënjësor në rendin botëror aktual. Rendin botëror të gjenocidit, masakrave dhe padrejtësive të tmerrshme. Mbetëm të varrosur nën fjalët tona të paafta, emocionet tona të pavlera dhe vullnetin tonë joefektiv. Shumë të dobët për të pasur ndonjë ndikim.
An Open Letter to All Poets, by NilavroNill Shoovro
Is there any significance at all in being alive today?
Today, too many innocent people will be killed in the war zones, too many have already lost their precious lives, no matter how strong and abysmal their belief was in the almighty God!
Humanity thrives not on love and compassion, but on technological advancement of the killing machines with lethal and brutal powers.
Humanity cannot save innocent people, but can witness genocidal massacres without even feeling any shame or remorse. Humanity seldom bears the responsibility to uphold peace and prosperity, but more often remains complicit in the crime against humanity.
Yes, it is not even an assumption. It is the basic fact, practical truth that we, working with words and emotions, writers and poets alike, have failed measurably. We have failed to promote love and compassion. We have failed to awaken a true sense of humanity, the indispensable dignity of being human. We have failed to spread harmony and empathy. Our words didn’t make any difference, didn’t overcome the power of nuclear bombs, hypersonic missiles, or deadly aircraft carriers. Our words didn’t withstand the greed of the power brokers around the globe. We, working with words and emotions, remained too naïve to see through our incompetence, our vulnerability, our weaknesses! We remained too insignificant to bring any radical change to the present world order. The world order of Genocide, massacres, and abysmal injustices. We remained buried under our incompetent words, our worthless emotions, and our ineffective will. Too feeble to make any impact at all.
©NilavoNill, 28th March 2026
Përgatiti: Irma Kurti
