Menda Vreto - Kur Fjala Bëhet Gjykim
Moderator 
Kur Fjala Bëhet Gjykim:
Pasqyra e Shoqërisë në Rrjetet Sociale Moderne
Nga: Menda Vreto
Jetojmë në një kohë kur rrjetet sociale janë bërë një shesh i hapur: punë, argëtim, rrëfim, vitrinë. E tregojmë jetën tonë, gëzimet dhe plagët, shpesh pa filtra. Dikur ishim të njëjtët njerëz, por pa një publik të vazhdueshëm. Gjykimet ekzistonin edhe atëherë, po, por mbeteshin të pëshpëritura.
Sot, përkundrazi, ato janë të bërtitura, të shkruara bardh e zi, të dukshme për të gjithë. Të gjykosh është bërë e thjeshtë. Mjafton një tastierë, një ekran dhe distanca e duhur për të harruar se në anën tjetër ka një njeri.
Gjykohen politika, gjykohen zgjedhjet, trupat, rrobat, origjina.
“Shko në vendin tënd.”
“Shko të punosh.”
“Si je veshur?”
“Pse flet kështu?”
“Ti s’di asgjë.”
“Je i pavlerë.”
Gjykohen ngjyra e lëkurës, varfëria, pasuria, mënyra e jetesës. Asgjë nuk është mirë. Kurrë. Megjithatë pyetja më e rëndësishme mbetet gjithmonë e njëjta: kush jemi ne që të gjykojmë të tjerët? A jemi vallë pa gabime? Pa frikë? Pa rënie?
Jo. Jemi qenie njerëzore të papërsosura. Dhe nëse ekziston një gjykatës, nuk jemi ne. Vetëm Zoti është gjykatës. Fjalët mund të lëndojnë më shumë nga sa imagjinojmë. Një koment mund të thyejë një ditë, një ëndërr, një njeri. Nuk është forcë, nuk është guxim, nuk është e vërtetë. Një fyerje nuk të bën më të mirë, nuk të ngre, nuk të ndërton.
Ai që gjykon shpesh nuk e kupton se po flet më shumë për veten sesa për tjetrin.
Shumë njerëz, nën peshën e atyre gjykimeve, mbyllen. Izolohen. Humbasin besimin. E humbasin dëshirën për t’u shfaqur, për të jetuar, për të besuar. Dhe e gjithë kjo për çfarë? Për një çast epërsie që zhduket shpejt. Rrjetet sociale mund të ishin vende takimi, jo dënimi. Hapësira dëgjimi, jo poshtërimi.
Do të mjaftonte të ndaleshim një sekondë para se të shkruanim. Të merrnim frymë. Të kujtonim se çdo njeri mban një histori që ne nuk e njohim, një betejë që ne nuk e shohim.
Për shembull: një i ri që tallet për mënyrën si vishet, pa ditur se familja e tij nuk ka mundësi ekonomike për më shumë.
Një vajzë që kritikohet për pamjen e saj, pa ditur se po lufton me vetëbesimin dhe ankthin çdo ditë.
Një emigrant që gjykohet për theksin e tij, pa u menduar kurrë për sakrificat që ka bërë për një jetë më të mirë.
Të zgjedhim fjalë që nuk lëndojnë, heshtje që respektojnë, mendime që ndërtojnë. Nëse nuk mund të jemi të sjellshëm, të paktën të përpiqemi të jemi njerëzorë. Sepse bota nuk ka nevojë për më shumë gjykatës. Ka nevojë për më shumë mirëkuptim, më shumë respekt, më shumë dashuri.
Dhe çdo fjalë e mirë që zgjedhim sot, është një hap i vogël drejt një bote më të drejtë dhe më humane nesër.
Përgatiti për botim Angela Kosta
