Brahim Avdyli - Cikël poetik (shqip/frëngjisht)
Moderator 
KRIMBI I FJALËVE TUAJA
A iu deshën edhe njëherë zemrës sime
kaq fjalë të serta e të rënda nëpër fletë-
kaq fjalë të serta e të rënda nëpër fletë-
dridhej sa herë i përsëritja refrenet e mllefit
nëpër të gjitha aktet e tragjikomedisë,
nëpër të gjitha aktet e tragjikomedisë,
dridhej e dridhej edhe pse i kishte më afër infarktet
lotonte gjaku i mbledhur nëpër barkushet e saj...
lotonte gjaku i mbledhur nëpër barkushet e saj...
Binte shi i mllefosur nëpër sytë e ditëve
përplasej nëpër dhembjet e pafund të dashurisë
përplasej nëpër dhembjet e pafund të dashurisë
për t`u zgjuar papritmas këto ndjenja të paqena
në barkun tënd të plasur nga urrejtja...
në barkun tënd të plasur nga urrejtja...
Nuk e di a je mollë apo bollë e vërtetë
nëpër dhëmbët e tu vërtitet pa pushim një krimb,
nëpër dhëmbët e tu vërtitet pa pushim një krimb,
bren pandarë çdo fjalë të zgjuar prej meje
midis dhembjes e zhgjëndrrës së përplasur
për dhé!...
midis dhembjes e zhgjëndrrës së përplasur
për dhé!...
...............................
E VER DE TES PAROLES
Fallait-il donc encore à mon cœur
tant de paroles âpres et pesantes jetées sur les feuilles -
il tremblait chaque fois que j’en reprenais
les refrains de rancœur
à travers tous les actes de cette tragi-comédie,
il tremblait, tremblait encore,
alors même que les infarctus lui étaient devenus plus proches,
et le sang amassé dans ses ventricules pleurait en silence…
tant de paroles âpres et pesantes jetées sur les feuilles -
il tremblait chaque fois que j’en reprenais
les refrains de rancœur
à travers tous les actes de cette tragi-comédie,
il tremblait, tremblait encore,
alors même que les infarctus lui étaient devenus plus proches,
et le sang amassé dans ses ventricules pleurait en silence…
Une pluie furieuse tombait dans les yeux des jours,
se brisait contre les douleurs infinies de l’amour,
pour réveiller soudain ces sentiments inexistants
dans ton ventre éclaté de haine…
se brisait contre les douleurs infinies de l’amour,
pour réveiller soudain ces sentiments inexistants
dans ton ventre éclaté de haine…
Je ne sais si tu es une pomme
ou une véritable plaie de l’abondance amère ;
entre tes dents tourne sans relâche un ver,
qui ronge obstinément chaque parole éveillée par moi,
entre la douleur et le cauchemar fracassé
contre la terre…
ou une véritable plaie de l’abondance amère ;
entre tes dents tourne sans relâche un ver,
qui ronge obstinément chaque parole éveillée par moi,
entre la douleur et le cauchemar fracassé
contre la terre…
...............................
DHEMBJA E PA FUND
Si është e mundur
të kemi pak kohë
të kemi pak kohë
të fërkojmë dhembjet tona
e të përplasemi në fillim
me atë gur të tradhtisë
na pret dy fjalë shqipe t`ia themi
njëri-tjetrit,
e të përplasemi në fillim
me atë gur të tradhtisë
na pret dy fjalë shqipe t`ia themi
njëri-tjetrit,
të ngrihemi sërish
nga ajo peshë e madhe
e kohës sonë- gur
nga ajo peshë e madhe
e kohës sonë- gur
e ngadalë ta rrotullojmë
me rëndësinë e mileniumeve.
me rëndësinë e mileniumeve.
Ne duhet të mos jepemi
jo kurrë
derisa te dalim mbi kodër!...
jo kurrë
derisa te dalim mbi kodër!...
Sizif, i ziu Sizif,
sa do të vuajmë
me këtë gur
e dhembja, nuk ka fund!
sa do të vuajmë
me këtë gur
e dhembja, nuk ka fund!
...............................
LA DOULEUR SANS FIN
Comment est-il possible
qu’il nous reste si peu de temps
qu’il nous reste si peu de temps
pour frotter nos douleurs
et nous heurter d’emblée
à cette pierre de la trahison ;
deux mots albanais nous attendent
à nous dire
l’un à l’autre,
et nous heurter d’emblée
à cette pierre de la trahison ;
deux mots albanais nous attendent
à nous dire
l’un à l’autre,
pour nous relever encore
de ce poids immense,
ce roc de notre temps,
de ce poids immense,
ce roc de notre temps,
et le faire rouler lentement
avec toute la gravité des millénaires.
avec toute la gravité des millénaires.
Nous ne devons pas céder,
jamais,
jusqu’à atteindre le sommet de la colline !...
jamais,
jusqu’à atteindre le sommet de la colline !...
Sisyphe, pauvre Sisyphe,
combien devrons-nous souffrir
sous ce rocher,
quand la douleur, elle, n’a pas de fin
combien devrons-nous souffrir
sous ce rocher,
quand la douleur, elle, n’a pas de fin
...............................
OSHËTIMA E KËNGËS
Është zë i trishtueshëm
mjaft melankolik-
mjaft melankolik-
me vetminë e erërave
e stuhitë e dhembjes
në atë degë të pritjes...
e stuhitë e dhembjes
në atë degë të pritjes...
Sa e gjerë hapësira
anë e përtej këngës
me atë tel të këputur
anë e përtej këngës
me atë tel të këputur
derisa nuk i shoh
me bebëzat e fjalëve
përtej mjegullave...
me bebëzat e fjalëve
përtej mjegullave...
Kënga është bërë
zgjua bletësh
në shpirtin e saj
oshtin dhembja
zgjua bletësh
në shpirtin e saj
oshtin dhembja
nëpër tingujt e përhershëm...
...............................
LA RÉSONANCE DU CHANT
C’est une voix douloureuse,
profondément mélancolique -
profondément mélancolique -
avec la solitude des vents
et les tempêtes de la souffrance
sur cette branche de l’attente...
et les tempêtes de la souffrance
sur cette branche de l’attente...
Que l’espace est vaste,
au bord et au-delà du chant,
avec cette corde rompue,
au bord et au-delà du chant,
avec cette corde rompue,
jusqu’à ce que je les aperçoive,
par les prunelles des mots,
au-delà des brouillards...
par les prunelles des mots,
au-delà des brouillards...
Le chant est devenu
une ruche d’abeilles ;
dans son âme
résonne la douleur
une ruche d’abeilles ;
dans son âme
résonne la douleur
à travers les sonorités éternelles...
...............................
UJVARAT E MALLIT
Përtej zërit që dëgjohet
përtej hapësirës që përmblidhet
përtej hapësirës që përmblidhet
përtej kodrave të shqetësimit
përtej syrit që piketon kohërat
përtej syrit që piketon kohërat
përtej mendjes së kujtimit
përtej dhimbjes që e qanë gurin
përtej dashurisë që kallë ndjenjat
përtej dhimbjes që e qanë gurin
përtej dashurisë që kallë ndjenjat
e momentet s’mund t’i rikthejë
edhe prej lotit që pikë pa pushim
edhe prej lotit që pikë pa pushim
derdhen përherë ujëvarat e mallit
të etapave të ikura në pa kthim.
të etapave të ikura në pa kthim.
...............................
LES CASCADES DE LA NOSTALGIE
Au-delà de la voix que l’on entend,
au-delà de l’espace qui se recueille,
au-delà de l’espace qui se recueille,
au-delà des collines de l’inquiétude,
au-delà du regard qui balise les époques,
au-delà du regard qui balise les époques,
au-delà de l’esprit du souvenir,
au-delà de la douleur qui fait pleurer la pierre,
au-delà de l’amour qui embrase les sentiments,
au-delà de la douleur qui fait pleurer la pierre,
au-delà de l’amour qui embrase les sentiments,
et que les instants ne peuvent plus ramener,
même de la larme qui tombe sans répit,
même de la larme qui tombe sans répit,
se déversent à jamais les cascades de la nostalgie,
des étapes enfuies sans retour.
des étapes enfuies sans retour.
...............................
GJAKU I SHENJTË
- Babait tim, Ibish Sadri Avdylit
(15.04.1928-28.02.2009)
(15.04.1928-28.02.2009)
Të vizitoj
e të sjell lule
me aromën e pranverave
e të sjell lule
me aromën e pranverave
nëpër botë
u desh të ikja
me dhimbjet e vetminë
pesha e jetës qe e rëndë
u desh të ikja
me dhimbjet e vetminë
pesha e jetës qe e rëndë
kudo merrja laps e letër
të përshkruaj
ata që ranë
për të mos vdekur më
të përshkruaj
ata që ranë
për të mos vdekur më
vuajtjet t`i përtërij
me Diellin që buzëqesh...
me Diellin që buzëqesh...
Babë nuk kishe krahë
për të fluturuar rreth vargjeve
për të fluturuar rreth vargjeve
më le të ndjek dallgët e jetës
me këngët që dridheshin
në grusht të ditëve
me këngët që dridheshin
në grusht të ditëve
e gjaku i shenjtë
ende buzëqeshë
me dhimbjet e dashuritë
ende buzëqeshë
me dhimbjet e dashuritë
edhe në fotografinë
te varri i përjetshëm...
te varri i përjetshëm...
...............................
LE SANG SACRÉ
- À mon père, Ibish Sadri Avdyli
(15.04.1928 – 28.02.2009)
(15.04.1928 – 28.02.2009)
Te rendre visite
et t’apporter des fleurs
au parfum des printemps...
et t’apporter des fleurs
au parfum des printemps...
À travers le monde,
il me fallut partir
avec les douleurs et la solitude ;
le poids de la vie était lourd.
il me fallut partir
avec les douleurs et la solitude ;
le poids de la vie était lourd.
Partout, je prenais plume et papier
pour décrire
ceux qui tombèrent
afin de ne plus mourir jamais.
pour décrire
ceux qui tombèrent
afin de ne plus mourir jamais.
Raviver les souffrances
sous le Soleil qui sourit...
sous le Soleil qui sourit...
Père, tu n’avais pas d’ailes
pour voler autour des vers,
pour voler autour des vers,
tu m’as laissé suivre les vagues de la vie
avec les chants qui frémissaient
dans le poing des jours ;
avec les chants qui frémissaient
dans le poing des jours ;
et le sang sacré
sourit encore
avec les douleurs et les amours,
sourit encore
avec les douleurs et les amours,
même dans la photographie
près de la tombe éternelle...
près de la tombe éternelle...
Përktheu dhe përgatiti për publikim Ismail Ismaili
