Kristaq Turtulli, poezi
Moderator 
Kjo poezi shumë e hershme e gjetur rastësisht në një fletore, kushtuar tim ati, që kur u operua për herë të tretë, nuk gjendej ne Korçë një limon të lagte buzët e zhuritura...
LIMONI NUK BIE PREJ QIELLI...
Në tavan e dhimbjes
rritet një pemë limoni
me rrënjë në plagët e operuara të tim ati.
Limoni nuk ka tokë,
As nuk bie prej qielli.
Limoni ushqehet me erën jodi
dhe psherëtimat e pambaruara të tim ati.
Lekundet Fruti i limonit si djalli,
mbi gojën hapur te semurit,
verdhësia e vjeshtesise
si një diell i varur me pendime.
U tha loti I limonit pa rene perdhe.
Babai nuk është më njeri,
është një det i qepur keq nga operacioni,
ku valët përplasen pa ujë.
Ai hap buzët dy dyer të ndryshkura,
dhe brenda tyre në shkretëtirë pi vetme fjalë
“Limoni…”
por fjala shndërrohet në imazhe të lodhura
ngjiten në mur dhe vdesin pa zë.
Unë kërkoj një gotë,
por gota eshtë bërë guaske,
brenda meje dridhet veç jehonë
e gjërave që nuk ekzistojnë.
Limoni mbi ne fillon të rëndohet,
pikon dritë të hidhur
që kurrë nuk arrin poshtë.
Në buzët e përthara,
me një gojë të mbushur me mungesë,
ndërsa fruti, në ajër plaket dhe një ditë
do të thahet pa rënë,
si një diell i vogël i refuzuar.
Ndërkohë, unë mbledh farat që s’ekzistojnë
dhe i mbjell në gjuhë,
duke shpresuar të rritet një ditë.
ME PENELIN E SHPIRTIT PIKTUROJ PETALET E DRITËS.
Pranvera nuk pret derën e motit,
ajo është brenda meje, zjarr i qetë.
Jashtë shiu godet tokën si kujtime të ngrira,
qielli ulërin mes lotësh të ftohtë
bora kafshon rrugët me dhëmbë të bardhë,
Me penelin e shpirtit pikturoj petalet e dritës.
derdh ngjyra që ende s’ekzistojnë,
dhe nga plagët e dimrit
rrjedh një dritë e egër...
një pranverë që nuk lind nga moti,
por nga rebelimi im,
pemët tashmë janë në flakërimë lulesh.
