Nga Sherife Allko
Moderator 
A mund të botojë kushdo që ka ende respekt për fjalën e lirë?
Nga Sherife Allko
Kur poezia nuk blihet, por vlerësohet
Së fundmi u përballa me një realitet që më trishtoi më shumë sesa më zemëroi:
Një gazetar refuzoi të botojë poezitë e mia në gazetë, përveçse nëse unë do të paguaja për këtë hapësirë.
Ndoshta, në logjikën e tregut, kjo duket e pranueshme. Gazetat kanë shpenzime, faqet kushtojnë, gjithçka matet me para. Por poezia nuk është reklamë. Nuk është njoftim biznesi. Nuk është shërbim privat.
Poezia është vlerë kulturore.
Ajo nuk shitet ,ajo vlerësohet.
Nëse është e dobët, refuzohet me argument.
Nëse është e fortë, botohet si pasuri shpirtërore e përbashkët.
Kur një gazetar kërkon pagesë për të botuar poezi, ai nuk po e vlerëson tekstin. Ai po e komercializon heshtjen. Sepse poeti nuk kërkon fitim financiar; kërkon lexues, dialog, frymë.
E kuptoj botimin privat, suplementet me pagesë, projektet editoriale të sponsorizuara. Por të kërkosh para për botimin e poezisë si përmbajtje kulturore është të pranosh se arti ka vlerë vetëm kur paguan, jo kur flet.
Dhe kjo është e rrezikshme.Sepse kështu nuk përjashtohen vetëm poetët,përjashtohet zëri i sinqertë, përjashtohet talenti pa buxhet, përjashtohet fjala që nuk ka sponsor.
Unë nuk kërkoj privilegj.nuk kërkoj bamirësi.Kërkoj vetëm atë që arti ka kërkuar gjithmonë: vlerësim të ndershëm.
Nëse poezitë e mia nuk janë për botim, kjo është e drejtë e redaksisë.
Por nëse janë për botim vetëm me pagesë, atëherë problemi nuk është poezia , por kriteri.
Dhe ndoshta është koha ta pyesim veten:
A duam gazeta që botojnë zëra, apo vitrina që shesin hapësirë?
Më duket se arti trajtohet si faturë dhe Jo si frymë.
