Sherife Allko, Poezi
Moderator 
NA LINI TË JETOJMË
Më djeg në gji,
frymëzimi im.
Për kë të shkruaj,
më thoni .
Për njerëzimin
që mbiu nga fara e ëmbël,
për kë ?
Për zemrat që harrojnë
të ndiejnë,
për sytë që shohin
por s'kuptojnë.
Për duart që ndërtojnë
dhe prapë rrënojnë,
për shpirtin që kërkon diell
mes hijesh që s'barojnë.
Apo për dashurinë,
që lind e vdes çdo ditë,
si një lutje e heshtur
që s'gjen kurrë një pritë...
O njerëz "të mëdhenj",
ju elitë botërore, fare e hidhur,
rrënjët i keni thellë
në tokë të lodhur.
Mos ...jo, mos na lëndoni,
s'keni ç'të na merrni
veç frymën që na mbeti
dhe ëndrrat që s'i shitëm.
Na lini të këndojmë
këngën e jetës,
pa pranga në zë,
pa lejen tuaj në shpirt.
Mos kini frikë nga ne,
nuk rrëzojmë frone,
veç ngremë sytë
nga errësira juaj.
A mos ju theri në gji
lumturia jonë e thjeshtë?
A mos ju djeg
një dritë pa çmim ?
Se ne, edhe pa ju,
dimë të qeshim,
dimë të duam,
të jetojmë.
Dhe loti që i bie këtij populli ,
është fjala që s'mund ta fshehin.
Sherife Allko
25/05/2026
