Bona Shehu, Poezi
Moderator 
NË HIJEN E PEMËVE
Nën hijen e pemëve që flasin me erën,
ec ngadalë me ëndrrat në dorë,
si një grua që ka mësuar nga jeta
të buzëqeshë edhe pas çdo stuhie.
Gjelbërimi më përqafon pa fjalë,
dielli më prek me dritën e tij të artë,
dhe unë qëndroj e qetë mes botës,
me zemrën që di ende të falë.
Kam parë ditë me lot e mungesa,
kam ecur rrugë që digjnin shpirtin,
por sot jam këtu, e fortë si pema,
me rrënjë në tokë dhe sytë drejt dritës.
Mes gjelbërimit gjeta qetësinë,
mes stuhive gjeta forcën,
dhe mes njerëzve mësova se vlera ime
nuk matet nga fjalët e askujt.
Le të fryjë era sa të dojë,
le të ndryshojnë stinët pa fund,
sepse gruaja që beson te vetja
lulëzon në çdo kohë e në çdo vend.
Si pema që ngrihet drejt qiellit,
edhe unë u rrita mes erërave të jetës,
nuk jam thjesht një hije në këtë park,
jam një histori që ecën drejt dritës.
Jam grua, jam forcë, jam dritë - dhe asnjë stuhi nuk më ndal më.
