Brahim Avdyli, (Poezi shqip frëngjisht)
Moderator 
PENG KUJTIMI
Ke mbetur
peng kujtimi -
peng kujtimi -
këmisha e shqyer e lëkurës
nga asnjë krijues
i jetës sate
nuk qepet
nga asnjë krijues
i jetës sate
nuk qepet
e ti dënes i vetëm
dhe bie më poshtë se dhimbja
e vargut të gjurmëve
të çasteve të bjerrë...
dhe bie më poshtë se dhimbja
e vargut të gjurmëve
të çasteve të bjerrë...
Kot përplasesh
me durimin e humbur
duke numëruar
mijëra goditje
pa shpresë
me durimin e humbur
duke numëruar
mijëra goditje
pa shpresë
sytë e qiellit
janë errur në shtrëngatë
të lotëve të mallit...
janë errur në shtrëngatë
të lotëve të mallit...
Dil nga plaga e shpirtit
dërgoje deri në fund
këngën e dhimbjes!...
dërgoje deri në fund
këngën e dhimbjes!...
RÉSUMÉ EN SUSPENS
Il ne reste rien de toi.
qu'une mémoire en attente -
Chemise brisée de la peau,
Aucun artisan n'est présent.
De ton existence.
ne peut pas se résoudre.
Et toi, tu pleures solitairement,
Au-dessous même de la douleur.
de l'ombre des empreintes
laissées par les moments perdus...
Vainement, tu te heurtes.
à la perte de patience,
En comptant
Des milliers de dommages causés
Sans aucune espèce d'espoir.
Les yeux de la nature
sont devenus plus sombres dans la tempête.
Des pleurs empreints de nostalgie...
Échappez à la blessure de l'âme,
porte jusqu'à sa fin.
La musique de la souffrance!...
PIKËLLIMI
Kur ndodhesha larg nga këtu
kur ndodhesha në perëndim
kur vërdallesha rrugëve të botës
për një metelik
kur ndodhesha në perëndim
kur vërdallesha rrugëve të botës
për një metelik
ju të ulur mbi fron
ndoshta ëndërronit lllullën e fildishtë
gjarprin e verdhë të perëndimit
ndoshta ëndërronit lllullën e fildishtë
gjarprin e verdhë të perëndimit
e përmalloheshit për mua
në pamundësi për të më gjetur
në pamundësi për të më gjetur
Tani
jam në vendlindjen e përbashkët
me ëndrrën e madhe të Atdheut
jam në vendlindjen e përbashkët
me ëndrrën e madhe të Atdheut
aty ku e kam harruar një varg
e më kot ëndërroj
që t’ju shoh
pikëllohem
besoni!
që t’ju shoh
pikëllohem
besoni!
MÉLANCOLIE
Quand j'étais éloigné d'ici,
Quand je résidais en Occident,
Quand je me dirigerais vers les routes du monde.
pour quelques petites pièces,
Vous, installé sur votre fauteuil,
Il est possible que vous ayez rêvé de la pipe d'ivoire.
L'Occident est le serpent doré,
Et vous vous plaintiez de moi.
étant incapable de me retrouver.
Actuellement,
Je me trouve dans notre région natale commune,
portant le rêve immense de la Patrie,
C'est là que j'ai oublié un vers.
Et pourtant, sans succès, je poursuis mes rêves.
de faire votre connaissance ;
Je ressens de la tristesse,
Croyez-moi!
ATDHEU I ËNDRRAVE
Atdheu i ëndrrave
sikur është zhdukur
sikur është zhdukur
e më është kthyer
për një riatdhesim
Zvicra Konfederale
në vizionet e mia...
për një riatdhesim
Zvicra Konfederale
në vizionet e mia...
Gjatë e kam menduar
me prushin e ndjenjave
të gatuara në shpirt,
me prushin e ndjenjave
të gatuara në shpirt,
e liria është e shpërbërë
ngarend përherë e më larg
viseve të pakthim!...
ngarend përherë e më larg
viseve të pakthim!...
Ndonjëherë mundohem
thellë të marr frymë-
thellë të marr frymë-
tashmë buka hahet
aq sa më mjaftojnë të hollat
me pensionin invalidor,
aq sa më mjaftojnë të hollat
me pensionin invalidor,
LA PATRIE DES RÊVES
La patrie des rêves
semble s’être évanouie.
semble s’être évanouie.
À sa place m’est revenue,
comme une nouvelle terre d’accueil,
la Suisse confédérale
dans mes visions...
comme une nouvelle terre d’accueil,
la Suisse confédérale
dans mes visions...
Longtemps, je l’ai portée en moi,
avec la braise ardente des sentiments
mûris au plus profond de l’âme.
avec la braise ardente des sentiments
mûris au plus profond de l’âme.
Et la liberté, fragmentée,
s’élance toujours plus loin
vers des contrées sans retour...
s’élance toujours plus loin
vers des contrées sans retour...
Parfois, je m’efforce
de respirer à pleins poumons -
de respirer à pleins poumons -
désormais, le pain se paie
à la mesure des modestes ressources
que m’assure ma pension d’invalidité.
à la mesure des modestes ressources
que m’assure ma pension d’invalidité.
DRITARET E DITËVE
Mëngjeseve
zgjohem e dal përsëri
në dhomë të pritjes
zgjohem e dal përsëri
në dhomë të pritjes
e ulem
para tryezës së kohërave...
para tryezës së kohërave...
Për dritaret e hapura të ditëve
futet shëndetshëm Dielli
e buzëqesh
sikur dëshironte të më përkëdhelë.
futet shëndetshëm Dielli
e buzëqesh
sikur dëshironte të më përkëdhelë.
Mirë o Diell
pak më ngroh e më jep shpresë
ditët do të sjellin
gjithë të mirat
me rrezet tua të pashmangshme
pak më ngroh e më jep shpresë
ditët do të sjellin
gjithë të mirat
me rrezet tua të pashmangshme
e unë, vërtet,
do të ik përtej të mundshmes
do të ik përtej të mundshmes
e do të kthehem
me Diellin e ëndrrave të mia.
me Diellin e ëndrrave të mia.
LES FENÊTRES DES JOURS
Chaque matin,
je m’éveille et reviens encore
dans la salle de l’attente,
je m’éveille et reviens encore
dans la salle de l’attente,
où je prends place
à la table du temps…
à la table du temps…
Par les fenêtres grandes ouvertes des jours,
le Soleil entre, serein et lumineux ;
il sourit,
comme s’il voulait m’effleurer de sa tendresse.
le Soleil entre, serein et lumineux ;
il sourit,
comme s’il voulait m’effleurer de sa tendresse.
Ô Soleil,
réchauffe-moi davantage,
offre-moi un peu de ton espérance ;
les jours apporteront
leurs moissons de bienfaits
dans l’inéluctable clarté de tes rayons.
réchauffe-moi davantage,
offre-moi un peu de ton espérance ;
les jours apporteront
leurs moissons de bienfaits
dans l’inéluctable clarté de tes rayons.
Et moi, véritablement,
je m’élancerai au-delà du possible,
puis je reviendrai,
portant avec moi
le Soleil de mes rêves.
le Soleil de mes rêves.
Përktheu Ismail Ismaili
