Sherife Berisha -Thaçi (Biografi dhe cikël poetik)
Moderator 
SHERIFE BERISHA- THAÇI
Sherife Berisha -Thaçi është ie lindur në Suharekë. Shkollën fillore dhe atë të mesmen Gjimnazin e mbaroi në Suharekë , ndërsa Shkollën e Lartë në Prizren. Pas përfundimit të shkollës së mesme ajo punësohet në Industrinë e Gomës dhe kimike “Ballkan” në Suharekë, deri në vitin 1990, deri në momentin kur iu ndalohet hyrja në këtë Industri nga policia serbe në vitin 1990. Me krijimtari letrare ka filluar të merret që nga bankat e shkollës fillore. Ka të botuar dy vepra me poezi me titull "Ngjyra Jete", si dhe “Shtigjet e Skuqura, kjo e fundit është përkthyer në tri gjuhë – në gjuhën shqipe, angleze dhe atë italiane dhe dy Monografi:
1. Rasim Thaçi – Idealisti që lidhi ura mes njerëzve, kushtuar bashkëshortit të saj dhe
2. Monografi me bashkautorë pjesëmarrës nga të gjitha trojet shqiptare.
Është Anëtare e Shoqatës për Kulturë e Art “Elena Gjika” në Suharekë, dhe Anëtare e LSHK-së në Kosovë, si dhe anëtare e disa shoqatave të shkrimtarëve në Kosovë e Shqipëri.
Punimet e para të krijimtarisë së saj kanë parë dritën që nga viti 1970, ku janë botuar në Revistën letrare “Jehona” dhe në Gazetën “Flaka e Vllaznimit”, të cilat aso kohe botoheshin në Shkup. Gjithashtu, krijimet autores në fjalë, kanë parë dritën edhe në të gjitha revistat e kohës si: “Rilindja”, “Bota e Re”,”Bota Sot”,”Bota Press”, “Zëri i Rinisë”, “Fjala”, “Shkëndija”, në Revistën “Pionieri” si dhe në Revistën “Fidani”.
Gjatë veprimtarisë së saj letrare, është stimuluar e shpërblyer disa herë në konkurse letrare me mirënjohje. Në vitin 2025, është shpërblyer me Çmimin Letrar “Ragip Sylaj” në Suharekë. Sherife Thaçi jeton dhe vepron në Suharekë.
MARTESË NËN HIJE
(Kushtuar dy vajzave të mia)
Jam lule vjollce
Jam në kërkim të stinës që i thonë Pranverë!
Jam bijë kosovare.
Pas humbjes së shpresave për të mbetur në Kosovë,
Mu desh të bëhem nuse në Durrësi,
Shumë larg teje –
Por…afër…!
Nuse pa duvak, pa fustan nusërie.
Nga dera e shtëpisë dola, me petka të zeza korb
Për TY Kosovë,
Për bijtë e ashtit tim
Që ranë për TY, e mbetën mbi dhe.
Ashtu të pavarrosur i lashë,
E nuk pata mundësi as t`ua mbyllja sytë,
Dhe t`ua pëshpëritja fjalët
Flini të qetë, Liria nuk është larg!"
Oh… ç`dhembje mbeti në zemrën time
Në ato ditë kur vërshuan lumenjtë e gjakut e të lotëve,
Për gjithë atë ferr e tmerr,
Që të kishte rënduar trupin tënd, Kosovë.
Ta ktheva shpinën
Duke të lënë TY, mbretëreshë të robëruar.
Plagët t`i mora me vete dhe i barta brigjeve të detit
Duke u dallgëzuar me to, lutesha për fatin tënd dhe timin,
Që të mos na ndjekë hija e orëligës.
Lutesha – Kosovë - A do të më sheh të vdekur,
Apo do të të shoh të gjallë,
Shpresat i kisha gjithherë,
Se një ditë do të të shoh të lulëzuar!
Sot në Kosovë vie erë lirie…
E unë lutem:
Merrmë edhe njëherë në krahët tu, Kosovë
Se më ke gjak, me ke asht…
Se këtu retë ma ndalin frymën.
Unë jam këtu veç si një hije e natës së pikëlluar.
Unë dua të jem atje ku - bukës i thonë bukë e ujit -ujë.
Unë dua lirshëm të frymoj aty ku qesha dhe qava njëkohësisht.
Unë dua të jem në mesin e njerëzve të ashtit tim
Më merr në krahët Tu, Kosovë – Gjaku im,
Kënga ime, Lulja ime, Dielli im, Kosovë.
TRI SHKRONJA DHE NUMRI PESË
(Shkronjat A-L-V-emërtimi i emrave të pesë fëmijëve të mi)
Tri shkronja dhe numri pesë
Ishin lidhur besa - besë
Në një vend të kenë folenë
Por, i pari cili do jetë!?
Shkronja “A” foli e para,
Unë do prijë si është e mbara,
Emra t ‘bukur e të mirë
Arlindë, Arben, Alban, i pagëzoi me dëshirë.
Shkronja “L “ tha: jam krenare,
Nuk do jem aq ziliqare,
N ‘pranverë me mua lulet fillojnë,
Bukurinë vendit ia shtojnë.
Sa butësisht flet shkronja “V”
Oj , ti motër mua më ke,
Ti je Lule e unë Vjollcë,
Të dyja bashkë lëshojmë aromë.
Përshëndet pesësh-ja me “tung”
Unë kësaj pune i jap fund,
Fëmijët me mua gëzohen prore,
Derisa janë në shkollë fillore.
Kur t ‘arrijnë në fakultet,
Atje i pret numri dhjetë!
28 – NËNTORI
Sot buzëqesh me krenari
Anë e kënd ke pamjen ndryshe,
Petku festiv sa mirë të rri,
Fluturon krahëhapur – si dallëndyshe.
S`jam dallëndyshe – jam Shqiponjë,
Këtu kam zgjedhur më t ‘bukurin vend,
Shqiptaria më thërrasin Zonjë,
N ‘Flamurin e Vlorës, e kam folenë.
Nuk jam veç shtizë e pëlhurë,
Në mua ka vlerë të vërtetë,
Jam i fuqishëm Flamur,
Për mua njerëzit, kanë dhënë jetë.
Në këtë vend veç shkëmb e gur,
Në shqiptarinë me plisa t ‘bardhë,
Marigona më vuri n ‘Flamur,
Që të jem gjithmonë krenar.
I shtrenjti ynë - Simbol Kombëtar,
Në 1912-të, u ngrite lart më 28 Nëntor -
E ne s`do ndalemi gjer n ‘piedestal,
Derisa t ‘arrijmë – Nëntorin e Tretë.
Biografi dhe cikël poetik. Përgatit (Abdullah Troshupa)
