Poezi nga Panajot Boli
Moderator 
KUR AGU PUTH LUMIN TIM
Sa herë Ylli Polar fshihet befas diku prapa malit
Dhe agu pikturon në horizont të bardha vijëzime
Në zalli zbres unë, e me ujin tënd freskoj fytyrën
Si u gdhive të them, sot je më e bukur Bistrica ime
Këndojnë ëmbël shelgjishtet një këngë lirike agu
Me një fishkëllimë të lehtë si flladi përkëdhelëse
Vjen në qejf ky lum im e iso i mban me gurgullimë
E na përdredh me naze belin në një lumturi dehëse
Çmenden edhe zogjtë, rendin e s’mbahen si fëmijët
Mes degëve fshihen çamarrokët e luajnë kukafshehtas
Zbret dielli u hedh një grusht fijesh të arta mbi krye
E buzëqeshja, e pasqyruar në mollëzat e lumit, i mbeti
Lumi i vetëm terë natën nuk ka venë pak gjumë në sy
Shelgjishtet priste të zgjoheshin, t’i thoshin mirëmengjes
Me diellin të qëndiste sytë e zogjtë t’i këndonin këngë
Të zilipseste zogëzën e bukur që puthte bilbilin me vesë
MANUSHAQE BUKUROSHE...
Të gjeta sot tek çelje sytë e bukur
Aty në rrëzë të kopshtit tek nusëroje
Me lulet e kumbullës po lozte dielli
Dhe ti, fisnikja ime, po e kundroje
Lumturove o sa shumë kopshtin tim
Nuk e sheh si zemra e tij po i rreh?
Manushaqe kokulur me plot magji
Ngjyra jote kaq e ëmbël seç e deh
Terë naze më pëshpërit ky vendi im
Nuk më sheh? Unë jam manushaqe
Aromë e saj jam unë, më thotë mikja
A e ndjen kur të puth në buzë e faqe?
Ndalu pak e shih, unë jam manushaqja
Në qafë seç më hidhet e mira pranvera
Duart po i stolis me byzylykë manushaqe
A nuk jam unë lulnajë e saj, dritë e tera?
Të ëndërroja kështu Atdheu im i mirë
Një manushaqe e brishtë me ngjyrë flori
Pranverën, me emrin tënd seç e thërrita
Dhe të dashurën aq të bukur, e doja si ty
Sa filloja vargun: Manushaqe bukuroshe
T’ua recitoja në klasë nxënësve të mi
Si zogj, atdheu, e dashura ime e pranvera
Më uleshin me gaz, në qerpikë përmbi sy
