Gjon Fierza, cikël me poezi

CIKEL ME POEZI

PYLLI ËSHTË JETË DHE POEZI

Në vend të një parathënie

Janë tri fjalë që bashkohen në një datë. Janë tri fjalë që fuqishëm ndikojnë në jetën tonë drejtpërdrejti apo tërthorazi. Janë tri fjalë që i mësojmë që të vegjël, rritemi, jetojmë me ato dhe në moshë të thyer përsëri na bëjnë të ndjehemi më të ri. Mund të vazhdoj akoma për të thënë për ato tri fjalë, por përsëri nuk mund t'i thuash të gjitha për Pranverën, Pyllin dhe Poezinë. Është një datë që i bashkon dhe ju jep një kuptim të gjerë. Është 21 Marsi- dita e Pranverës, - dita botërore e Pyjeve dhe dita botërore e Poezisë.

SA SHUMË I DUA PYJET

Sa shumë i dua pyjet,
Të gjelbra, të qeta, si një mëngjes,
Mbi degët e larta fluturojnë zogj,
Në ajër është freskia, e pamundur të ndalesh.

Çdo filiz që rritet e degë që lëkundet,
Një frymë shprese më lëshohet në shpirt,
Për çdo gjethe që rënkon në tokë,
Një kujtim më lind, një dhimbje e fshehur.

Gjatë ditëve të nxehta, ai është strehë,
Shqetësimet zhduken nën hijen e tij,
Në buzë të lumenjve dhe rrugëve të pastra,
Pyjet janë çdoherë një shpëtim, një dashuri e vërtetë.

Sa shumë i dua pyjet,
Monumentet madhështore të natyrës,
Ata janë shpirti i tokës, burimi i jetës,
Një mister që vetëm ata e mbajnë.

Ah, pyjet e bukur, ju qetësoni zemrën time,
Në to jetoj pa frikë, në çdo degë, në çdo fletë,

Se aty, mes jush, unë ndjej dashurinë e vërtetë,
Një pjesë e imja gjithmonë gjendet aty.

 Sa shumë i dua pyjet,
Janë shtëpia ime e vërtetë,
Nëse nuk më shihni,
Do më gjeni të humbur nën hijen e drurëve

PYLLI ËSHTË JETË DHE POEZI

Pylli flet me gjuhën e erës,
me gjethet që vallëzojnë lehtë,
me këngën e zogjve të hershëm,
që zbukurojnë çdo mëngjes të qetë.

Rrënjët e tij mbajnë tokën fort,
si duar të vjetra, të mençura,
teksa lumenjtë puthin butë,
shkëmbinjtë e shtrirë mes hijeve të ftohta.

Aromë lisi, freski lajthie,
lule të egra në shtigje të fshehta,
çdo frymëmarrje është magji,
një fjalë e pathënë, një ndjenjë e vërtetë.

Pylli është jetë dhe poezi,
një këngë që kurrë nuk shuhet,
një histori e shkruar nga koha,
që në zemrat tona gjithmonë ruhet.

“NJË BOTË PA PYJE” !

Një botë pa pyje, pa hijen e pemëve,
pa cicërimën e zogjve, pa gjelbërim,
pa erën që rrjedh mes degëve,
do të ishte një botë e heshtur dhe e zbrazët,
ku shpirti do të kërkonte pa pushim ajër.

Pa pyje, toka do të vuante,
duke kërkuar ujin që i mungon,
pa lulëzimin e luleve, pa ngjyrat e natyrës,
që ngrohin dhe bëjnë zemrën të shkëlqejë.
Të gjitha do të ishin vetëm betoni dhe pluhuri.

Përditshmëria do të humbte ngrohtësinë,
dhe pa pyjet që rrethojnë, çdo qenie do të ndihej e vetmuar.
Nuk do të kishte as ajër për të frymuar,
as hije për t’u fshehur,
nuk do të kishte asgjë për t’u dashur.

Një botë pa pyje është një botë pa jetë,
pa gjallëri që mund të na frymëzojë,
pa ngjyrat e natyrës që mbushin shpirtin,
dhe pa ajrin që e bën çdo frymëmarrje të vlefshme.
Në një botë pa pyje, ne nuk do të mund të thoshim kurrë “jemi të gjallë”.

Prandaj, të ruajmë pyjet dhe natyrën,
që ajo të mbetet gjithmonë e gjallë,
sepse vetëm në atë mund të gjejmë vërtet ekzistencën,
dhe përjetësisht, bukurinë e botës sonë.

GJON FIERZA (Inxhinier pyjesh), Tiranë