Elli Lagiou, poezi (shqip dhe greqisht)
Moderator 
BABALLARË DHE NËNA NGA RIZA
Për prindërit tanë heronj nga fshatrat tona
Netëve pa yje niseshit ngadalë,
me një thes në dorë, me një lëmsh në fyt.
Arrinit majën para se të zbardhte,
agimi tek Stugara, në mal të lartë.
Shihnit detin që ndriste larg,
nga Sendeniku soditnit botën përtej.
Të varfër që fëmijë, të mërguar herët,
latë gjurmë dhimbjeje ku shkelte këmba.
Duart tuaja skalitnin gur ne vite
në toka të huaja, larg nga shtëpia.
Lotët çanin gurë, shkrinin borë,
dridhej shpirti në çdo lamtumirë.
Mjeshtër të zotë, me çekiç e sqepar,
por lodhja ju hante çdo ditë e më shumë.
Shiu lante dhimbjen ne vende te huaj
por mendja – gjithnjë te të dashurit tanë.
Baba – shkëmb në det, dritë në errësirë.
Nënë – në cilën fat u këput zëri yt?
Sytë e tu, zjarr në kthesën e udhës,
babi – shpresa, ndoshta dita që do dukej.
Nënat nga Riza, rrënjë të thella ne jete
me një fëmijë në dorë, tjetrin në shpinë,
mbajtët shtëpinë, sofrën zjarrin ndezur,
thurët lutje me dashuri dhe me durim .
Ç’kishit në valixhe? – vetëm ç’kish mbetur,
shpresat ngarkuar mbi varfëri të rëndë.
Shpirti kërkonte pak dritë, pak dashuri
familjen, fshatin, malet e tij të shenjta.
Sytë lotonin të kuq në mërgim,
plagë që nuk shërohet kurrë në zemër.
Disa nuk u kthyen – i mori dheu i huaj.
Ithaka priste… por s’i pa më kurrë.
Fshatrat në rrëzët e maleve (Zona e Theologut) Sarande Albania
ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΝΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΡΙΖΑ
Στους ήρωες γονείς από τα χωριά μας
Νύχτες χωρίς άστρα ξεκινούσατε,
σακούλι στο χέρι, κόμπο στο λαιμό.
Πιάνατε την κορυφή πριν να ροδίσει
η αυγή στη Στουγάρα, στο βουνό.
Αγναντεύατε τη θάλασσα τη μαγική,
από τα Λουριά βλέπατε τον κόσμο.
Ξενιτευμένοι από φτώχεια, από μικροί,
αφήσατε αποτυπώματα γεμάτα πόνο.
Σμίλευαν πέτρες τα χέρια σας χρόνια,
σε τόπους ξένους, βαρείς και μακρινούς.
Το δάκρυ ράγιζε πέτρες, έλιωναν χιόνια,
ριγούσαν ψυχές στους αποχαιρετισμούς.
Μάστορες άριστοι, σφυρί και σκεπάρνι,
σιγά – σιγά σας έτρωγε η εκμετάλλευση.
Βροχή ξέπλενε λάθη σε ξένους τόπους.
Η σκέψη; στους δικούς σας ανθρώπους.
Πατέρα; βράχος στα κύματα, φως στην ακτή.
Μανούλα, σε ποια μοίρα ράγισε η φωνή σου,
το βλέμμα σου φλόγα στου δρόμου τη στροφή,
ο μπαμπάς, η ελπίδα, το αύριο — μήπως φανεί.
Μανάδες από τα Ριζά, ρίζες στη ζωή βαθιά,
μ’ ένα παιδί στο χέρι κι άλλο στην πλάτη,
βαστούσατε στέγη, φαΐ, αναμμένη τη φωτιά,
πλέκατε προσευχές με υπομονή και μεράκι.
Αποσκευές; Ό,τι περίσσεψε απ’ τη στέρηση,
ελπίδες φορτωμένες πάνω στην ανέχεια.
Η ψυχή ήθελε λύτρωση, αγάπη, λευτεριά
την οικογένεια, το χωριό, τα βουνά τα ιερά.
Κόκκινο έσταζε το βλέμμα, στην ξενιτιά,
πληγή που δεν κλείνει ποτέ στην καρδιά.
Άλλοι δεν γύρισαν — τους σκέπασε η ξένη γη.
Η Ιθάκη περίμενε... μα δεν θα τους ξαναδεί
Τα χωριά στις ρίζες των βουνών (Περιοχή Θεολόγο )
Α Σαράντα Αλβανία!
Ελλη Λάγιου.
