Sherife Allko - Lotët e nënës (tregim)
Moderator 
LOTËT E NËNËS
Të jetosh në kohëra të vështira e ashpërson njeriun. Ndonjëherë dhimbja të mëson të heshtësh. Të mbash brenda vetes ankthin, frikën dhe lotët, ndërsa në fytyrë përpiqesh të mbash një qetësi që nuk ekziston.
Brezi i sotëm duket i lodhur nga jeta. Shpesh i zhgënjyer, pa shpresë. Ata kërkojnë lirinë e tyre me çdo kusht, edhe kur ajo liri i çon drejt rrugëve të gabuara. Kur rrëzohen nga jeta, zemra e tyre mbushet me revoltë dhe zemërim.
Atë mbrëmje binte shi.
Bulëza të ftohta përplaseshin mbi asfaltin e lagur të kryeqytetit. Dritat e neoneve pasqyroheshin në rrugët e qullëta dhe gjithë qyteti dukej sikur ishte mbështjellë me një vello të zymtë.
Në mes të asaj nate ecte një nënë. Me hap të ngadaltë dhe me sytë që kërkonin pa pushim. Kishte ditë që kishte marrë vesh se djali i saj luante në kazino. Që nga ai çast zemra nuk i gjente më qetësi.
Si mund të gëzohej ajo në prag të 8 Marsit, kur zemra i rrihte nga frika dhe sytë i mbusheshin me lot?
Ajo hynte në një kazino,pastaj në një tjetër. Zhurma e makinave të lojës, dritat e forta dhe fytyrat e panjohura e hutonin. Por sytë e saj kërkonin vetëm një fytyrë. Fytyrën e djalit.
Por kazinotë ishin shumë… shumë.
Nata u bë e thellë. Dritat e semaforëve dhe të neoneve i bënin të gjitha siluetat e kalimtarëve të dukeshin njësoj. E lodhur, me sytë mbushur me lot ,nëna u kthye më në fund në shtëpi.
Orët kalonin ngadalë. Dera nuk u hap.
Vetëm në orët e para të mëngjesit, kur agimi po afrohej në heshtje, u dëgjua një gërvishtje e lehtë në derë. Djali hyri në shtëpi me hapa të lehtë që mos ndihej .
— Bir… erdhe? — tha nëna me një zë që mezi dëgjohej.
— Erdha, nënë… mirë jam.
Ai u shtri menjëherë në shtrat. Nëna u afrua pranë tij.
— Pse, o bir, luan në kazino? — i tha me zë të ulët.
— Si do na vejë halli? Jemi mbytur në borxhe. Njerëzit trokasin çdo ditë në derë.
Djali u kthye nga muri.
— Mirë… mirë… do t’i laj borxhet. Murmuriti dhe mbuloi kokën me jorgan.
Nëna doli nga dhoma e mërzitur.
Në kuzhinë ndezi një dritë të zbehtë dhe u ul pranë tavolinës. Jashtë shiu kishte filluar përsëri. Mbështeti kokën në duar dhe kujtoi. Dikur ai ishte një fëmijë i vogël ,i dëgjueshëm që vraponte nëpër oborr dhe i sillte lule nga më të bukurat .
— Nënë, për ty… — i thoshte me buzëqeshje.
Lotët i rrëshqitën ngadalë në faqe.
Mëngjesi i 8 Marsit erdhi pa zhurmë.
Djali u zgjua vonë dhe hyri në kuzhinë pa folur. Nëna i vendosi përpara një filxhan qumësht. Ai e mori në heshtje.
— Bir… — tha ajo ngadalë.
— Po, nënë?
— Unë nuk kam frikë nga varfëria. Kemi jetuar edhe me më pak. Por kam frikë se po të humbas ty.
Në kuzhinë ra heshtje.
Ai ngriti sytë për një çast. Në fytyrën e nënës pa lodhjen e viteve dhe sytë e skuqur nga pagjumësia. Për herë të parë pas shumë kohësh, një dridhje e lehtë kaloi në zërin dhe shikimin e tij. Një ndjenjë e vogël turpi, e fshehtë, që as ai nuk e priste.
Ai nuk foli. Vetëm u ngrit dhe doli nga shtëpia. Por heshtja e tij nuk ishte e njëjtë si zakonisht. Kishte diçka të re. Një shenjë e vogël që mund të shndërrohet në diçka më të madhe.
Nëna mbeti vetëm pranë tavolinës. Nuk e dinte nëse djali do të kthehej në rrugën e duhur, por në zemrën e saj të lodhur ndihej një fije shprese. Sepse zemra e një nëne, edhe kur thyhet nga dhimbja, nuk pushon kurrë së besuari tek fëmija i saj.
Shkroi :Sherife Allko
Tiranë - Shqipëri
