Angela Kosta - poezi (shqip-gjermanisht), Përktheu Ferdinand Laholli

Angela Kosta - poezi (shqip-gjermanisht), Përktheu Ferdinand Laholli
TRASHEDENCË
 
Njerëzit nuk reshtin kurrë së kërkuari të pamundurën...
nuk ndalen...
me frenezi sfidojnë vetë ekzistencën...
në kundërshtim me rrymat e epokës,
janë në kërkim të atyre copëzave lumturie,
vezulluese në galaksinë e kujtimeve të përjetshme.
Dhe mjafton vetëm një moment,
një sekond që gjithçka të ndalet
e çdo gjë kthehet në pluhur...
Hemisferat e kohës
zhduken në humbëtirë
pa lënë qoftë edhe një gjurmë të vetme,
ndërsa ti mbetesh pezull në ajër
pa mundur të vësh këmbët në tokë...
përhumbesh në hapësirën e panjohur,
zhytesh në mjegullën e harresës.
Nuk ke më sy
për të identifikuar horizontin
ku ka gjetur strehë karma jote,
nuk ke më veshë të dëgjosh tingujt
dikur të ëmbël të zërit tënd, tashmë pa nota,
nuk ke më duar që me majat e gishtave
të prekësh qoftë edhe një rreze dielli,
e vetëdijshme se çka do të të shpjerë në sipërfaqe.
E nuk ke më krahë të fluturosh drejt shpëtimit,
nuk ke më këmbë
të hedhësh e sigurt hapat drejt atij caku
që fundos në greminë të dlirën jetë.
Nuk ke më as frymë,
të mbushësh me oksigjen mushkëritë e botës,
nuk ke më as fjalë
të ndryshosh sadopak atë që nuk ka kthim
dhe në fund e kupton dhe e pranon
që nuk ke më forca,
nuk ke më rrahje zemre të jetosh
sepse shpirti yt nuk i përket më kësaj bote...
 
TRANSZENDENZ
 
Die Menschen hören nie auf, das Unmögliche zu suchen.
Sie hören nie auf.
Mit Raserei trotzen sie der Existenz selbst,
gegen den Strom der Zeit
suchen sie nach den Fragmenten des Glücks,
die in der Galaxie ewiger Erinnerungen glitzern.
Und es dauert nur einen Augenblick,
eine einzige Sekunde, bis alles stillsteht
und sich alles in Staub verwandelt.
Die Hemisphären der Zeit
verschwinden in der Wildnis
und hinterlassen keine Spur,
während du in der Luft schwebst,
ohne einen Fuß auf den Boden setzen zu können.
Verloren im unbekannten Raum
versinkst du im Nebel der Vergessenheit.
Du hast keine Augen mehr,
um den Horizont zu erkennen,
wo dein Karma Zuflucht gefunden hat.
Keine Ohren mehr für die Klänge, die einst so süß waren –
deine eigene Stimme, jetzt ohne Ton.
Du hast keine Hände mehr, deren Fingerspitzen auch nur
einen Sonnenstrahl berühren könnten,
im Wissen, dass er dich an die Oberfläche brächte.
Keine Flügel mehr zur Erlösung,
keine Füße mehr
für sichere Schritte auf ein Ziel zu,
das dein reines Leben in den Abgrund stürzt.
Keinen Atem mehr,
um die Lungen der Welt zu füllen.
Kein Wort mehr,
um das Unumkehrbare auch nur zu berühren.
Und am Ende verstehst du und akzeptierst,
dass keine Kraft mehr bleibt,
kein Herzschlag mehr zum Leben,
weil deine Seele nicht mehr zu dieser Welt gehört.
 
Përktheu në gjermanisht / Aus dem Albanischen ins Deutsche übersetzt von
Ferdinand Laholli