Angela Kosta (poezi shqip-gjermanisht)
Moderator 
REZILIENCË
(Për të gjitha: Nënat, Motrat, Gratë që nuk jetojnë më... për jetën e tyre të gjymtuar!
Për ato Femra të cilat sot, vuajnë dhe mbijetojnë në heshtje...)
Në gjysmëhijen e zymtë,
si qenie e huaj endet shpirti i saj,
gjakosur deri në mavijosje
thonj ngulur deri në dhembje.
Mbi petale vezulluese prehen lotët,
ushqejnë dhe shuajnë etjen e kalendulave
grimca shpërndarë, mijëra mendimesh.
Të pafuqishme,
përhumben...
muzgje perëndimesh mbijetese
në gjëmime jehonash,
pa rënkime, pa zë,
të tromaksura
përballë simfonive madhështore
të dirigjentit,
veshur me petkun
e princit të errësirës,
rrugëtimin e qëndrueshmërisë
me gjithë supremacinë e tij,
dirigjon.
Letizia e trëndafiltë
me sy të lodhur,
hedh tej
peshën e rëndë të shtyllave
të Tempullit të Kohës.
Gjunjëzohet burracaku,
para Gruas së Madhërishme,
e kurorëzuar me lotusë e lulëkuqe,
feniks mbi pemën e jetës,
folenë e pëllumbave të lirë, ruan.
Afërdita, stolisur me ngjyrat e ylberit,
në prehrin e saj,
gjurmë të shndritshme yjësish, mbart.
Grua e mrekullueshme,
përjetësisht,
mbi buzët e tua vetë jeta prehet
si premtim,
shpagim i së ardhmes.
RESILIENZ
(Für alle Mütter, Schwestern, Frauen, die nicht mehr leben … für ihr verstümmeltes Leben!
Für jene Frauen, die heute leiden und im Schweigen überleben …)
Im düsteren Halbschatten,
wie ein fremdes Wesen irrt ihre Seele,
blutig, blau gezeichnet,
Nägel eingegraben bis zum Schmerz.
Auf schimmernden Blütenblättern ruhen Tränen,
sie nähren und stillen den Durst der Ringelblumen,
versprengte Splitter, tausend Gedanken.
Ohnmächtig,
verirren sie sich …
in Dämmerungen des Überlebens,
im Dröhnen der Echos,
ohne Seufzen, ohne Stimme,
erschrocken
angesichts der gewaltigen Symphonien
des Dirigenten,
gekleidet im Gewand
des Fürsten der Finsternis,
den Weg der Standhaftigkeit
mit all seiner Übermacht
dirigiert.
Die rosige Letizia
mit müden Augen
wirft fort
die schwere Last der Säulen
des Tempels der Zeit.
In die Knie sinkt der Feigling
vor der erhabenen Frau,
gekrönt mit Lotus und Mohn,
Phönix auf dem Baum des Lebens,
die Nester freier Tauben hütend.
Aphrodite, geschmückt mit den Farben des Regenbogens,
trägt in ihrem Schoß
die leuchtenden Spuren der Sternbilder.
Wunderbare Frau,
auf deinen Lippen ruht für immer
das Leben selbst
wie ein Versprechen,
Wiedergutmachung der Zukunft.
Përktheu nga shqipja në gjermanisht / Aus dem Albanischen ins Deutsche übersetzt von
Ferdinand Laholli
