Valentina Yordanova – Accordia (Bullgaria)
Moderator 
VJESHTA QAN ME SYTË E MI
Sytë që i doja aq shumë –
janë bërë lindje të rreme dielli vjeshte.
Ato janë dy kokrra të vogla, dhe në bebëzat e tyre
lavë e bardhë dhe e zezë – e nxehtë – është shpuar.
Ndjenjat e tyre kanë rënë si fruta vjeshte –
të pa pjekura dhe rrënjë tashmë të kalbura.
Ne të dy ecëm drejt stacioneve të ndryshme,
duke marrë trena në rrugë të largëta –
të pikturuara nga lotët e lindjes dhe perëndimit të diellit
në atë orë të ftohtë të heshtur dhe të errësuar.
I thashë lamtumirë kujtimeve të zjarrta e të qeta
imazhi im për ty mbetet i padukshëm –
i turbullt në hijen e trishtimit – i sëmurë.
I joti është i praruar – me ar diellor dhe me rërë,
i ngjitur në këmbët e tua nga hapat e verës.
Tani po bëj patinazh dhe po shikoj përreth në akullin e dimrit,
frika ime ngul akull në pikat e akullit.
Flokët e dëborës vjedhin nga lotët e mi të derdhur
trishtimi i dimrit derdhet në shpirtin tim. Ai rënkon.
Vështrimi im është ende i turbullt… I thellë…
I zbrazët dhe i dhimbshëm, si vdekja e një gjiri.
Zymbyl në dimër është një ngricë e indiferencës tënde.
Mbaja mend takimin tonë të fundit – ndarjen.
Fjalët e tua – jopersonale… Pa keqardhje…
Sikur shigjetat më shpuan zemrën. Më dhembi…
Muret e saj u tkurrën në një imazh transparent të perëndimit të diellit,
ritmi i saj theu një dridhje – të ngadaltë si nata.
Heshtja për mua ra si një zile – që të kujtonte kalbjen,
tingëllimi i saj përreth jehoi me britmën time të rënkimit.
Sytë e mi gëlltitën errësirën. Ata mbetën të djegur.
Ndihem sikur mishi im është shqyer si një re –
e prekur nga era dhe duart e tua të ashpra.
Sy perlash të shndritshëm dhe të dashur janë shndërruar
në ato fara të zeza – të barërave helmuese, zvarritëse.
Etja ime thahet… Unë përulem. Unë pikëllohem…
Lotët e mi madje shndërrohen në një rrjedhë lumenjsh –
duke i përhapur gjerësisht shtretërit e tyre. Duke gjëmuar me forcë.
Pa ty, kodrat janë shembur, dhe ato ishin shtëpia e
netëve të shënuara të dashurisë dhe kënaqësive të buta.
Përkëdheljet tona janë shndërruar në një rrëke yjesh me pluhur.
Ne e humbëm dashurinë tonë në baticën e trishtuar të detit.
Trenat që kalojnë, duke kërcitur, lihen të gjëmojnë –
një shi lotësh u spërkat në dritaren time…
Një rrjedhë qiellore vetëtimash jehon në gjoksin tim,
duke marrë flakën hënore – zhurmën që u derdh në pika.
Vjeshta zgjedh sytë e mi si pasqyrën e saj të kuqe,
ku rrënjos fytyrën dhe lakuriqësinë e saj. Poza.
Unë zhytem në ditë dhe netë të zbrazëta të mbuluara me vello…
Vjeshta ka mbledhur për vete frytet e dashurisë…
Por unë gjithmonë do të pres në vendin e vjetër – nga dashuria,
këtu në stacionin tim me trenat që mbërrijnë.
Dua të jem hapi yt i qetë drejt meje!
Të qëndroj… Dhe sytë e mi të jenë lindja e diellit për ty!
PËR TË SJELLË PËRSËRI DASHURINË
Nëse ndonjëherë humbas diku
dhe fundosem në gjurmët e mia – pa lajme…
Më kërkoni! Mos më lini vetëm!
Zgjidhni kohën… Kthejeni orën prapa!
Dhe sillni përsëri lindjen e qetë të diellit që ecën –
duke shtrirë shikimin e tij përgjatë rrugës larg.
Ku, nga dashuria e vërtetë, pas saj –
një trëndafil aromatik shpërthen nga butësia,
ku mjegullat ngrenë perdet e tyre
dhe një re shndërrohet në një zemër të bardhë.
Ndiqni drejtime të ndritshme – të rregulluara në tufa,
të tërhequra nga duar të arta diellore…
Ku pikat e vesës puthin tokën,
shtegu juaj do të pasqyrohet tek unë!
Dëgjoni heshtjen e përhapur –
pëshpëritja ime e butë për ju do të tingëllojë,
e derdhur me flladin e detit në paqen tuaj!
Dije! Të puth në bregun tuaj…
Ndiqni hapat e erës –
për t'ju sjellë tek unë, si më parë!
Dua që të jesh zogu im shtegtar,
që të sjellësh pranverën përsëri në botën time!
Ndiq jehonën e melodisë së qetë dhe të trishtuar –
të asaj teli kitare që qan.
Në një natë të verbuar, një shi yjesh do të bjerë mbi ty,
por hëna me një zemër me yje do të rrahë.
Të pres në mëngjese pa gjumë,
nën një qiell të zgjuar herët – duke aguar dhe me lulekuqe,
me një trëndafil të kuq – që mban erë ty,
në mes të rrugës së bardhë me kalldrëm të ndriçuar nga hëna,
në hije – të fshehur midis ditës dhe natës,
me mendime të shkruara në një fletë të bardhë dhe të zezë.
Në mbrëmje, i trishtuar nga fryma e perëndimit të diellit.
Midis psherëtimave të forta vjeshtore që belbëzojnë.
Midis kodrave të përkulura – të vetmuara.
Nën rëmujën e shiut të rrëmbyeshëm e gërmues –
ku anijet me gjethe vjeshte notojnë
në pellgje të errëta, të trishtueshme dhe të zbrazëta.
Atje, nën atë thupër të hollë tonën –
e shndërruan në një shtëpi të bukur dashurie.
Atje ku të takova dhe u dashurova thellësisht,
era na buzëqeshi me dashuri,
ne gdhendëm emrat tanë në lëvoren e saj.
Ne e ujitëm me të qeshurat tona të pandërprera.
Por nxito! Mos më lër vetëm për shumë kohë!
Koha është e hidhur për mua… Dhe plagë… Më dhemb.
Trishtimi më ndjek… Më ndjek… Mbjell. Fëshfërin.
Ndonjëherë hedh një lak, më kap të pafuqishëm.
Dua të shoh në pranverë… Pranvera ime.
Ai – shpirti im – lulëzon vetëm me ty…
Unë, i prekur dhe i ngjyrosur, dua të jem
nga paleta e zemrës sate të dashur.
Në gjurmët e tua për të mbjellë vjollca të bardha.
Një vello e bardhë për të tretur natën për ne…
Dua që dashuria jonë me ngjyrë të bardhë të mbetet:
si një pikë pranvere, një pelenë bore;
një fluturim i bardhë i një pëllumbi, një mëngjes i bardhë i një fëmije;
një blu e butë e bardhë, një batanije e bardhë martese;
një hënë e bardhë e dashuruar, guaska e bardhë deti;
një shteg i bardhë loti, një fije e bardhë shprese.
Që të mbetet… Të jetë… Të jetë e përjetshme.
Valët e detit kërcejnë me fustane të bardha dantelle.
Dhe unë për ty – një vals dashurie marr me to.
Unë jam magji e bardhë… Dhe ti më gjete…
Më shiko në sy! Përjetoje tani!
THIRRJE DASHURIE
A do ta dëgjosh heshtjen – e djegur,
atje të zhytur në fund të hirit?
Nga indiferenca jote e ftohtë,
shpirti im përpëlitet – digjet nga trishtimi
në një vatër të ftohtë e të zezë që po shuhet.
A do ta njohësh vizionin tim të natës
midis hijeve me re – në imazhet e grave,
fytyrën time të ëmbël – kaq të pastër, të bardhë dhe të ndritshme –
dashurinë time si një engjëll, që hap krahët mbi ty
dhe të prek butësisht si një fllad?
A do ta ndjesh mallin tim për ty,
si mëngjesi që ka etje për lindjen e diellit?
Ato bashkohen me përkëdhelje të ngrohta në një aliazh të lashtë.
Dita mes një buzëqeshjeje me diell lind
nga dashuria e ndërthurur trupore pasionante.
A do ta kapësh frymën time duke u zbehur në gjumë –
me dridhje butësie të lëkundur dhe të mbartur?
Pranvera të spërkasë me eliksirin e lulëzimit.
Nga verërat jargavani për të pirë – mbi qilima bari të gjelbër
për të më gjetur – në dashuri.
A do ta ndjesh pulsin e ngadaltë të zemrës sime,
të bashkuar me këtë - mbi degët e thyera të pyllit?
Ato janë të heshtura nga frika… Dhe dhimbja u djeg mishin.
Një britmë shiu rrjedh mbi një pikë uji që mbin.
A do të jesh në gjendje të shikosh në shpirtin e muzgut,
ku mendimet e mia janë mbytur në ujërat e kuqe?
Përgjatë palosjeve qiellore të një shtegu hënor dashurie,
për të gjetur drejtimin për mua në një yll që bie,
për të më strehuar përsëri me dashuri në zemrën tënde,
dhe ty në timen përgjithmonë - një dritë flakëruese.
SY TË HARRUAR …
(Sa shumë flasin sytë e harruar! M.Rr)
Mjegullat u përhapën në sytë e mi
dhe u bashkuan me tymin e cigares sime.
Lotët e mi shtriheshin në fund,
atje një prush i djegur, i djeg nga dhimbja.
Ata tërboheshin në elementë të ftohtë,
torturues – duke zhbllokuar trishtimin.
Sytë e mi janë tashmë plagë me gjemba,
në errësirën e tyre, errësira i gjuan.
Lotët e mi rrjedhin si një përrua,
duke prekur fytyrën time me freski.
Sikur të jenë gjethe që rënkojnë.
Sytë e mi qajnë… Shpirti qan…
Vjeshta mbart jehonën në përrenj të shqetësuar.
I tremb zogjtë. Vera i largon.
Qan me mua – me shiu që bie,
duart e kapura në re të stuhishme e të errëta.
Sytë e dashur – fole të zbrazëta
të ndjenjave të mira, shkëlqimit dhe gëzimit të mbetura.
Era tund shikimin tim mes bardhësisë së dimrit –
hajduti i dashurisë, që e dëshironte atë.
Janë të plagosur, si qielli i mëngjesit,
agimi flakërues i shpoi bebëzat e syve,
mbetjet e butësisë së kujtuar ngecën,
por dashuria mbeti e varrosur në hi.
Një zemër e trishtuar vjeshte rreh në gjoksin tim.
Ditët dhe netët e mia janë bar i tharë.
Sytë e mi janë vyshkur nga ngjyrat e rëna…
Sy të plagosur… Frika kurvërohet me ta.
Dhe ato ishin – dy qershi të kuqe – një kujtim
i pranverës… Vjeshta është helmuese tani…
Edhe perëndimi i diellit është i verbër për to. Nuk dëshiron.
Mbeten pasqyra për lumenjtë e turbullt…
Këta janë sytë e mi – të sëmurë nga indiferenca e vjeshtës,
mëkati yt dhe të ftohtit e një nate të ve.
Përktheu Mehmet Rrema
