Lazim Miftari, poezi
Moderator 
LAHUTA E GURIT TË DARDANISË
Në majat e larta qëndron kujtimi,
në zemër të bjeshkëve rron përjetësia.
KËNGA E PARË – ASHTI I GURIT
Kush prek gurin në këtë tokë,
në shpirt ndien peshë të vjetër;
s’është kjo tokë që tretet në shokë,
por rron si zë i gdhendur në letër.
O udhëtar që shkon përpjetë,
ndale hapin e preke këtë gur;
mos kërko atë që s’ke me gjetë,
këtu flet koha me zë të pjekur.
Kjo s’është dhé që era e shkund,
as fushë e butë ku mjegulla bie;
këtu rrufeja përplaset në gur,
këtu zë rendin, këtu nis çdo hije.
Historia s’shkruhet në fletë e bojë,
se boja thahet e letra digjet;
ajo gdhendet me teh e me mburojë,
në gur të lashtë që kurrë nuk hiqet.
Ky gur që sheh, o udhëtar i mirë,
ka parë botët që u bënë pluhur;
ka parë ferrin, ka parë errësirë,
kurrë s’është tundur, as përulur.
Ai nuk flet, por kohën e sheh,
si lum i heshtur që rrjedh ngadalë;
në heshtjen e tij Iliria rreh,
Pellazgu rron në shpirt të gjallë.
KËNGA E DYTË – MBUROJA E DARDANISË
Lart në majë, ku retë prekin ballin,
ngrihet Kalaja – dhëmb në këtë tokë;
muret janë gurë që e mbajnë malin,
që s’i përkul dot as koha, as shokë.
Kur bie muzgu mbi ato rrasa,
hijet që shihen s’janë hije varri;
janë rojtarë që s’njohin plasën,
që ruajnë pragun me sy prej zjarri.
Hap pas hapi, në gurë të lëmuar,
ndjen nxehtësinë e një bese të fortë;
ky shkëmb mban emrin e pashkruar
të fisit dardan që s’njohu kurrë lot.
Shpatat dikur këtu kanë kërcyer,
zjarr kanë marrë këto mure guri;
gjak burrash këtu është përzier,
dhe mbi atë gjak rri gjallë flamuri.
Hap sytë mirë kur të ngjitesh lart,
se nëpër hije, aty ku s’hyn dielli,
enden hijet e mbretërve të lashtë,
me kurora pluhuri – i sheh veç qielli.
Ata s’flasin, se fjalët janë pak,
por të vështrojnë drejt e në sy:
“Këtë tokë e mbrojtëm me gjak,
kthim prapa s’ka për ne, as për ty!”
