Brikena Kapedani - Poezi shqip-gjermanisht (Përktheu Ferdinand Laholli)
Moderator 
BRIKENA KAPEDANI
(Poezi shqip-gjermanisht)
DËGJOJE ZEMRËN DHE LËRE TË TË PRIJË
Ajo njeh shtigje që sytë nuk i shohin,
rrugë të vështira, por të vërteta.
Nisu me këmbët zbathur,
ndieji guralecët që të shpojnë shputat,
sikur po hedh hapat e parë në jetë.
Sepse asnjë ecje nuk i ngjan tjetrës,
dhe zemra zgjedh gjithmonë një udhë të re:
udhën e dashurisë.
Höre auf dein Herz und lass dich von ihm führen
Es kennt Pfade, die die Augen nicht sehen,
schwierige, doch wahre Wege.
Geh barfuß los,
spüre die Kieselsteine, die sich in deine Sohlen bohren,
als würdest du die ersten Schritte deines Lebens gehen.
Denn kein Weg gleicht dem anderen,
und das Herz wählt stets einen neuen Pfad:
den Weg der Liebe.
FJALËT QË NUK KËRKOJNË EMËR
Të isha burrë vetëm për ty do t’i hidhja shkronjat në fletën e bardhë
E çdo pikë boje do të kthehej në germa të arta
Do të thonin fjalë magjike
Fjalë që shndrisin si diamante
Për të përshkruar mrekullinë që nuk ka nevojë për emër
derisa në fund e gjithë kuptimi të bëhej një fjalë e vetme:
“grua”.
Worte, die keinen Namen brauchen
Wäre ich ein Mann, würde ich nur für dich die Buchstaben auf das weiße Blatt werfen.
Jeder Tropfen Tinte verwandelte sich in goldene Lettern,
die magische Worte formen,
Worte, die wie Diamanten leuchten,
um das Wunder zu beschreiben, das keinen Namen braucht,
bis schließlich jede Bedeutung zu einem einzigen Wort wird:
Frau.
E DI?
Dashuria është frikacake.
Të afrohet me zë të ulët,
si një pëshpërimë që humbet në heshtje,
dhe ti nuk arrin ta dëgjosh.
Pastaj të thërret me jehonë,
zgjon gjithë qenien tënde,
e ti rend drejt saj me zemër të hapur…
Por ajo, sapo e prek me shpirt,
largohet e trazuar,
si era që s’mbahet në duar.
Weißt du?
Die Liebe ist feige.
Sie nähert sich mit leiser Stimme,
wie ein Flüstern, das in der Stille verhallt,
und du vermagst es nicht zu hören.
Dann ruft sie dich mit ihrem Echo,
weckt dein ganzes Wesen,
und du eilst ihr mit offenem Herzen entgegen …
Doch kaum berührst du sie mit deiner Seele,
zieht sie sich aufgewühlt zurück,
wie der Wind,
den keine Hand festhalten kann.
NË AVUJT E KAFES
Në heshtjen e mëngjesit, kafeja flet pa zë,
Një aromë e vjetër… që s’më ikën më.
Në dorë një filxhan, në mendje një stinë,
Ku dita niste butë, me ëndrra plot kuptim.
Një cep i harruar, me dritë që përkëdhel,
Kujtime që ngjallin një ndjesi aq të thellë.
Aroma e kafes sërish më kthen aty,
Tek një kafe e vjetër, ku koha s’kish kufi!
Im Duft des Kaffees
In der Morgenstille spricht der Kaffee leis,
sein alter Duft verweilt und niemals weicht.
Ein warmer Schluck im zarten Tageskreis,
wo Träume blühten, voller Sinn und leicht.
Ein Winkel, längst vergessen, hell erhellt,
erweckt Erinnerungen, tief und klar.
Der Duft des Kaffees trägt mich wieder hin,
an jenen Ort, wo Zeit grenzenlos war.
Përktheu nga shqipja në gjermanisht / Aus dem Albanischen ist Deutsche übersetzt von
Ferdinand Laholli
© Kapedani & Laholli
