Valbona Kolaveri (Cikël Poetik -I-)

Valbona Kolaveri (Cikël Poetik -I-)
VULOS MAGJINË
 
Bindjes time te palëkundur,
Kokfortësisë së pabindjeve që lakojnë
Të më bindin papandehur,
Unë, e ruajta për ty
Të shenjtë puthjen e përmallshme
Mallimeve
 
Prekjen hënore,lëmuar gishtash
Qè vec ëndrrave e lyp,
Veç unë e di sa herë ta dhashë,
Munguar përqafimesh
 
Zemrës ,që u dogj prangosjeve,
Mbyllur në një zarf të shpirtit
përmes vargjesh ,
Si pëllumb i bardhë shtegëton,
Sa e sa herë mungesash,
Ta dërgon një puthje,
Të vulos magjinë.
 
RA KY MORT DHE U PAMË
 
Ra dhe ky mort dhe e u pamë,
Perballë njeri tjetrit të ftohtë,
Ne mes,
Muri i heshtjes i lartë
Qe kujën ka vënë ,
Dyerve të dhembjes,
Dhe nën zë ,
Vetëm qan.
 
MIDIS TEJE DHE MEJE
 
Midis teje dhe meje,
U bë kohë e mbarsur pa fjalë
 
Midis teje dhe meje,
Lëkundet tërmetesh ,
Një mal ,mbushur plot me mall
 
Midis teje dhe meje,
Po bren një ndërgjegje,
Qe veç heshtjen ka përballë
 
Midis teje dhe meje,
Falja, humbi udhën,
Mëritë, ngritën kalatë.
 
ANTOLOGJI HESHTJESH
 
Kam shkruar njē antologji heshtjesh,
E cila promovohet në shpirt
Me emra ditësh që  shënjojnë
Dhembje,
Përflaken  në të faqet e kohëve
Me zjarrmi malli qe nuk flet,
Por vetëm qan mungesën
Duke ricikluar veten,
Në pështjellime vorbullash
Që fundosin pengje,
Në hapsira që fokus kanë trishtimin.
 
IKJET
 
Ikjet ,
Veç ikin ndër ikje,
E më kot,
Struken e stisen,
Të mos jepen në dukje
Mes dhëmbjesh,
Të fshehura ,
Ashtu pas puthjesh,
Të lëna përgjysmë
 
Në pritje,
Mes përpëlitjesh mërzish
Për ndarje ,
Klithmash të mekura
Angështish
 
Për të parë
Rikthimet që s’dihen,
Për të njerë,
Të njëjtat buzë prekje,
Që u lanë si hijet
Udhëve
 
Ahhh ikjet ,
Ku më të idhëtat ,
Janë ato ,
Që nuk njohin
 
KANDRRAT
 
Po mbërdhijnë zemrat
Po mbërdhijnë smirë,
Ditësh të ftohta bajate
Në akshihane mospajtimesh,
Po mpihen,po mpaken
 
Shihen tek dehen ndër ta
Vetkënaqësish
Der t’u merren këmbët
Padashurish
 
Po dergjen
Mosmirnjohjesh,
Vetmohuese
Po këmbejnë vetet
Padrejtësish
 
Në transaksione interesash,
Gjaku po shëndërrohet
Drejt asgjësë
Një jetë të tërë
Të humbur
Të zhbërë
 
Sfiliten ditët
Me ngrehina fjalësh
Që therin terret
E shpërndahen si kandrrat
Shpirtrat
Të brehen ndër vete
 
E sertë dora
Që shtrëngon inate
Nën dhëmbë
Fshehur intrigash
Ngërdheshëse fytyra
Tek sheh nën sy lakmitarë
 
Dhe të kujton
Që kandrrat në shtrojë
Zgrapëse, ziliqare
Zemrat po shpojnë...