Parvinder Nagi (two poems, English-Albanian)
She lived in the shadows past
Hidden her pain in the veils till last
Forgotten was the verdict of her name
A chauvinist lived under the guilt of shame
Admiring the strength of masculine chants
Where halls of fame are filled with his grants
Striving under the same moon and stars
Haunting their righteousness beyond the bars
Under the light of celestial grace
Silence became her unheard place
His pride was born in the cradle of lust
His ego dwelled in the walls of thrust
The pride so blind could not endure his plea
Following the silent empathy’s decree
The impact of chauvinism cannot reign
Soon it fades when humanity regains
Centuries followed his dominance in fear
While she suffered in pain and tears
The modern era came breaking his chains
Rewriting the history in pride once again.
A flame that glows within transforms the darkness into light
Looking forward with compassion and faith
Sparkling the seed of courage lightening another lamp
With gratitude guiding the light we carry inside
The glowing heart endures till last
Rekindling a little flame with act of kindness and love
Warming every heart with natural radiance
Feeding our souls with sacred truth
Burning our own spirit with authenticity
Each heart becomes the bearer of light
In the quiet persistence of its glow Lies the true power of illumination
Brightening the world with every breath so pure
The lamp burning within touches the heart so divine
Igniting hopes of endurance and trust
Reflecting the inner light so bright
……………………………………
Fshehu dhimbjen në vello deri në çastin e fundit
I harruar qe gjykimi i emrit të saj
Një shovinist jetonte nën peshën e fajit e turpit
Ku sallat e famës mbusheshin me lavdet e tij
Përpiqej nën të njëjtën hënë e yje
Ndërsa drejtësia e tyre endej përtej shufrave
Heshtja u bë vendi i saj i padëgjuar
Krenaria e tij lindi në djepin e epshit
Egoja e tij rrinte në murët e shtytjes
Duke ndjekur dekretin e empatisë së heshtur
Goditja e shovinizmit nuk mund të mbretërojë
Së shpejti shuhet kur njerëzia rimerr vendin e vet
Ndërsa ajo vuante në dhimbje e lot
Epoka moderne erdhi duke thyer zinxhirët e tij
Dhe përsëri rishtroi historinë në krenari.
Duke parë përpara me dhembshuri e besim
Shkëlqen fara e guximit, ndez një tjetër llampë
Me mirënjohje udhëheqim dritën që mbajmë në vetvete
Zemra që ndriçon qëndron deri në fund
Rindez një flakë të vogël me një akt mirësie e dashurie
Ngroh çdo zemër me shkëlqimin e saj natyral
Ushqen shpirtrat tanë me të vërtetën e shenjtë
Djegin shpirtin tonë me autenticitet
Çdo zemër bëhet bartëse e dritës
Në këmbënguljen e qetë të shkëlqimit të saj
qëndron fuqia e vërtetë e ndërndritjes
Duke ndriçuar botën me çdo frymëmarrje të pastër
Llampa që digjet brenda prek zemrën hyjnore
Duke ndezur shpresat e qëndrueshmërisë e besimit
Duke pasqyruar dritën e brendshme aq të ndritshme.


Moderator 