Enver Rexhaj - poezi
Një ditë, në shesh,
një njeri po kërkonte të vërtetën.
E pyetën:
- Çfarë ngjyre ka?
Ai tregoi qiellin.
- Gabim, - i thanë. - Qielli është i yni.
Tregoi detin.
- Edhe deti gënjen, - thanë, - ne kemi dokumente.
Pastaj nxori zemrën nga gjoksi
dhe ua vendosi mbi tavolinë.
Ata e shqyrtuan gjatë,
i matën rrahjet,
i numëruan plagët,
i kontrolluan vulat.
- Nuk është në formatin e duhur, - thanë më në fund.
Dhe e dëbuan nga sheshi.
Turma duartrokiti.
Disa nga bindja,
disa nga frika,
të tjerët sepse duartrokitnin të gjithë.
Një fëmijë pyeti të atin:
- Po nëse ai kishte të drejtë?
I ati ia mbuloi gojën me pëllëmbë.
- Mos pyet gjëra që të lënë pa miq.
Vitet kaluan.
Sheshi u mbush me statuja,
rrugët morën emrat e heronjve,
dhe e vërteta u shpall festë zyrtare.
Atë ditë, të gjithë dolën për ta kremtuar.
Edhe unë dola.
Mbaja një pankartë ku shkruhej:
LIRI!
Por, kur policia më pyeti se çfarë kuptoja me atë fjalë,
e palosa pankartën me kujdes
dhe u thashë:
- Më falni. E kam shkruar gabim.
Doja të thosha:
Qetësi.


Moderator 