Angela Kosta - Poezi (shqip/italisht)
Moderator 
FLATRA TË PEZULLUARA
Në sfondin e jetës,
me fytyra të lodhura,
njerëzit
braktisin barrën e ekzistencës,
e dështuar ende pa
u ngjizur
në qenien e saj
pa qenie,
e ndryshkur në muret e krenarisë,
pa krenari.
Epoka perënduar nën vullkanet e urrejtjes,
ushqyer
nga hiri i magmës së shpresës së djeshme,
sot e mohuar nga pushteti i lakmisë,
duke shpënë me vete mashtrimin e së nesërmes.
E nesërmja, pa të ardhme,
tradhton shpresën,
e pajetë në shtratin e tokës,
teksa frymë fare pak merr,
synon ë mbijetesën
të asaj pak çka i ka mbetur,
duke koleksionuar grimca terrori,
lot oqeanesh derdhur,
duke ujitur pemën e universit,
zhveshur nga gjallëria
e çdo gjetheje stinësh
që vetë jeta më nuk i njeh.
Dhe ti, Shpresë,
varur mbetesh,
me flatra të arta
zvarritesh,
drejt reve
pa mundur të fluturosh,
sepse të gozhdojnë
sapo hovin fluturimthi merr.
Ja pse pezull mbetesh
midis lirisë dhe vetvetes.
ALI SOSPESE
Sullo sfondo della vita,
con volti stanchi,
la gente
abbandona il fardello dell’esistenza,
fallita ancor prima
di essere concepita
nel suo essere
senza più essere,
arrugginita sui muri dell’orgoglio,
senza più orgoglio.
Epoche tramontate sui vulcani dell’odio,
nutrite
dalle ceneri della speranza di ieri,
oggi negata dal potere dell’avidità,
portando con sé l’inganno del domani.
L’indomani, senza futuro,
tradisce la speranza,
inerme sul giaciglio della terra,
respirando a malapena,
mirando alla sopravvivenza
di quel poco che le è rimasto,
collezionando schegge di terrore,
lacrime versate negli oceani,
irrorando l’albero dell’universo,
spoglio di vitalità
in ogni singola foglia delle stagioni
che la stessa vita non riconosce più.
