Lavdije Buçaj - Poezi (shqip - anglisht)
Moderator 
KUR PADREJTËSIA VISHET ME DREJTËSI
Padrejtësi e vazhdueshme,
mohim i çdo të drejte,
edhe atyre më elementare.
Që lidhen me vetë jetën,
na ndoqën për vite e vite.
Pritëm, çfarë nuk pritëm.
Duruam, bashkëpunuam
dëgjuam e dëgjuam,
Për çfarë?
Që prapë të mbetemi peng,
që prapë të durojmë padrejtësi
Veçse tash,
nga grupe të caktuara
që veprojnë me direktiva,
të dikujt tjetër.
Thonë duroni.....
Drejtësia ka sy,
edhe kur s'flet ajo ka sy.
Por sytë e saj,
Po shohin vetëm andej
ku fjala peshon me fuqi,
Jo me të vërtetën.
Tempull i gjykimeve tē mëdha.
Ku dosjet grumbullohen,
por jo për kriminelet e vërtetë.
A është drejtësia e verbër?
Apo thjeshtë shikon ku i intereson?
Kur dhimbja matet me politika,
Jo me të vërtetën që duket.
Atëherë drejtësia
nuk është më shpetim,
por një heshtje që vret.
Ne nuk kërkuam hakmarrje,
as gjak për gjak.
Kërkuam vetëm të thuhet e vërteta.
Që faji të mbajë emrin që meriton.
Nga rrenojat e shpirtit tonë,
ngrejmë zërin.
Jo për tu dëgjuar vetëm në sallat e gjygjeve.
Por në ndërgjegjen e botës,
në ndërgjegjen tonë.
Ne jemi ata që mbetëm.
Jo për të harruar,
atë çfarë përjetuam.
Por për të kujtuar,
jo për të urryer,
por për të kërkuar drejtësi.
Drejtësi,
që lind nga dhimbja,
Jo nga kalkulimet.
E vërteta jonë,
nuk ka nevojë për përkthim.
Ajo flet gjuhën e plagës,
që ende rrjedh gjak.
Gjuhën e nënës, që ende pret duar thatë.
Gjuhën e varrit, që pa emër mbet i zbrazët.
E KJO GJUHË ËSHTË MË E FORTË SE ÇDO RAPORT ZYRTAR
............................................................
WHEN INJUSTICE DRESSES AS JUSTICE
Continuous injustice,
denial of every right,
even the most basic ones.
Those tied to life itself
followed us for years and years.
We waited,what didn’t we wait for.
We endured, cooperated,
listened and listened,
For what?
So that once again we remain hostages,
once again we endure injustice,
Only now,
from certain groups
that act on directives
from someone else.
They say, endure…
Justice has eyes,
even when it does not speak, it has eyes.
But its eyes
are looking only in the direction
where words carry power,
not truth.
A temple of great judgments,
where files pile up,
but not for the real criminals.
Is justice blind?
Or does it simply look where it suits it?
When pain is measured by politics,
not by the truth that is visible.
Then justice
is no longer salvation,
but a silence that kills.
We did not seek revenge,
nor blood for blood.
We asked only that the truth be told,
that guilt carry the name it deserves.
From the ruins of our souls,
we raise our voice.
Not to be heard only in courtrooms,
but in the conscience of the world,
in our own conscience.
We are those who remained.
Not to forget
what we endured,
but to remember-
not to hate,
but to seek justice.
Justice
born from pain,
not from calculations.
Our truth
needs no translation.
It speaks the language of the wound
that still bleeds.
The language of the mother
who still waits with empty hands.
The language of the grave
that remains nameless and empty.
AND THIS LANGUAGE IS STRONGER THAN ANY OFFICIAL REPORT.
