Valbona Kolaveri - Flamingo (cikël poetik) -I-
Moderator 
UNË JAM
Unë jam,
Dhe nuk kam nevojë për vërtetim,
Urë lidhëse ndërmjet të dukshmes dhe të padukshmes,
Asfiksuese e territ në vallëzim mes hijesh,
Pa projeksione drite ,
E brishtë,
E egër,
E plotë në të gjithë pranimet e vetvetes,
Triumfatore heshtjes që lufton me sy,
Unë jam,
Dhe nuk lyp pranim
Aty ku autenciteti prishet ekuilibrash,
Unë jam,
Dhe vazhdoj të jem në kupola energjish
Që të stepen,
Por që asnjëherë s’të gënjejnë.
FUNDI I FUNDEVE
Kalova mbi një udhë dështimesh të humbura,
Si mbi një hienë që ulërit dhe kafshon me forcë
Ku dhembja të kalon tejpërtej syrit
Ia pashë të gjitha rrënjët e mashtrimit,
Prita gjatë ,
Deri ti shkuleshin thatësirës së mosbesimit
Të shihja ringritjen prej hirit,
Aty ,ku fundi I fundeve
Të mëson të ecësh ,
E të mos ndalesh më prej hiçit.
ULKONJË E VETMUAR
Flakëroj nën sy
Një zjarr
Unë,
Ulkonjë e vetmuar
Ulëras nën zë
Gjithë heshtjet
Dhe marr frymë lirisht
Kur vetes i betohem mbi një psalm.
PSE TË DESHA
E zbrita mallin tënd
Mbi qerpikun e fatit tim
Lot më rrodhën
Ngashërimesh të pafajshme
Dhe qau fëmija brënda meje,
Të shërohej pse të desh.
MOS HESHT
Mos hesht nën zë o i mbytur
Dhe pse je robin i fatit tënd,
Rrudhjesh, kohësh mos rri strukur
Gjej një shkak për të bërtitur ,
Dhe fol kur duhet mos u tremb
Mos hesht nën drojë
Në të kanë shtypur,
Mos qaj për fatin që s’të priu,
Dil, çlirohu nga zinxhirët e shpirtit
Lirinë puthe, mos hezito.
