Ferdinand Laholli (Poezi shqip-gjermanisht)
Moderator 
NËSE DASHNIA ASHT MËKAT, ATËHERË LE TË BAHEMI MËKATARË
Nga seriali "Zakonet e maleve", skenari Dibran Fylli
Në fund
nuk do të na pyesin
sa shumë na urrenin.
Do të na pyesin
sa shumë deshëm.
Nuk do të numërojnë
muret mes nesh.
Do të numërojnë
hapat që bëmë
për t'i kapërcyer.
Ne nuk jemi
bijtë e armiqve,
por dy njerëz
që zgjedhin të jetojnë.
Në emër
të dashurisë.
WENN LIEBE EINE SÜNDE IST, DANN LASS UNS SÜNDER SEIN
Aus der Serie „Die Bräuche der Berge“, Drehbuch: Dibran Fylli
Am Ende
wird man uns nicht fragen,
wie sehr man uns hasste.
Man wird uns fragen,
wie sehr wir liebten.
Man wird nicht
die Mauern zwischen uns zählen.
Man wird die Schritte zählen,
die wir gingen,
um sie zu überwinden.
Wir sind nicht
die Kinder der Feinde,
sondern zwei Menschen,
die sich entscheiden zu leben.
Im Namen
der Liebe.
POETËT E SHPËRNDARË
Poetët
ikën me valixhe të lehta,
por asnjëri nuk qe në gjendje të linte pas
atë që s’e mori dot me vete.
Nëpër aeroporte
vulosen pasaportat,
jo ikja.
Vargjet mbetën
në anën tjetër të kufirit,
pa vulë,
pa adresë.
Tani shkruajnë në gjuhë të huaja,
mësojnë ta shqiptojnë ndryshe
emrin e shiut të fëmijërisë,
emrin e nënës
që plaket në pritje,
emrin e një rruge
që tretet
në kujtesën
e lodhur.
Por ka një fjalë
që nuk përkthehet.
Nuk shkruhet.
Nuk thuhet.
Vetëm dhemb.
Si emri i një të vdekuri
që ende e thërrasim
kur na merr malli
për jetën.
DIE VERSTREUTEN DICHTER
Die Dichter
gingen mit leichtem Gepäck,
doch keiner von ihnen vermochte zurückzulassen,
was er nicht mitnehmen konnte.
An den Flughäfen
werden Pässe gestempelt,
nicht das Fortgehen.
Die Verse blieben
auf der anderen Seite der Grenze,
ohne Stempel,
ohne Adresse.
Jetzt schreiben sie in fremden Sprachen,
lernen, anders auszusprechen
den Namen des Regens der Kindheit,
den Namen der Mutter,
die im Warten altert,
den Namen einer Straße,
die sich
im müden Gedächtnis
auflöst.
Doch es gibt ein Wort,
das sich nicht übersetzen lässt.
Es wird nicht geschrieben.
Es wird nicht gesagt.
Es schmerzt nur.
Wie der Name eines Toten,
den wir noch immer rufen,
wenn wir uns
nach dem Leben sehnen.
GJAKU I PAHARRUAR
I riu para teje, polic,
është e nesërmja e Shqipërisë
që përgjaket.
Në asfalt mbetet një njollë,
në ajër mbetet një pyetje.
Kush i përgjigjet nënës
që pret të birin?
Kush i flet së vërtetës
kur frika mbyll gojën?
Një shtet matet me jetët
që mbron,
jo me plagët që hap.
DAS UNVERGESSENE BLUT
Der junge Mann vor dir, Polizist,
ist das verblutende Morgen
Albaniens.
Auf dem Asphalt bleibt ein Fleck,
in der Luft bleibt eine Frage.
Wer antwortet der Mutter,
die auf ihren Sohn wartet?
Wer spricht die Wahrheit aus,
wenn die Angst den Mund schließt?
Ein Staat misst sich an den Leben,
die er schützt,
nicht an den Wunden, die er schlägt.
© Laholli
